Μια βιβλιοκριτική για το βιβλίο "1821, η αρχή που δεν ολοκληρώθηκε" της Α. Κακούρη

Οφείλω να το ομολογήσω : με εκνευρίζουν οι αρχαιοελληνικοί μύθοι! Δεν το κάνω από εθνομηδενισμό : στην δεκαπενταετή παραμονή μου στο εξωτερικό βαρέθηκα τις αναφορές στην νεο-Ελληνική πραγματικότητα πασπαλισμένες με ολίγον απο Απόλλωνα, Αφροδίτη, και Παρθενώνα. Η μοίρα όμως του ανθρωπίνου γένους είναι τραγική και όπως είπε ο Απ. Παύλος "οὐ γὰρ ὃ θέλω τοῦτο πράσσω, ἀλλ᾿ ὃ μισῶ τοῦτο ποιῶ." 

Συλλογιζόμουνα λοιπόν με αφορμή την εθνική μας επέτειο  την κατάσταση του νεο-Ελληνικού κράτους. Η καλύτερη αναλογία που μου ήρθε στο μυαλό είναι η μυθολογία για τη γέννηση του θεού Ηφαίστου: θεωρητικά ισάξιος με τα άλλα μέλη του πανθέου αλλά στην πράξη αποκρουστικός, απατημένος και αδύναμος να σταθεί στα πόδια του λόγω της χωλότητας του.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να διαφωνεί με τις παραπάνω διαπιστώσεις. Αντίθετα όμως με τις μυθολογικές δοξασίες η ιστορική πραγματικότητα δεν είναι ούτε χαριτωμένη και ακόμα περισσότερο δεν είναι αναπόφευκτη. Το πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση μας διηγείται με εξαιρετική ενάργεια η κορυφαία σύγχρονη Ελληνίδα λογοτέχνις Α. Κακούρη στο βιβλίο της "1821, η αρχή που δεν ολοκληρώθηκε".

Το βιβλίο είναι γραμμένο απλά, φαινομενικά απευθύνεται σε παιδιά, αλλά κατ' ουδένα τρόπο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλοϊκό. Αντίθετα, η συγγραφέας επιτυγχάνει με γλώσσα προσιτή, στερημένη περιττών ακαδημαϊσμών, να περιγράψει συνοπτικά τη κατάσταση του Ελληνισμού κατά την εποχή της Παλιγγενεσίας. Ευτυχώς όμως το βιβλίο δεν εξαντλείται σε μια απλή εξιστόρηση των γεγονότων. Ο προσεκτικός αναγνώστης θα μπορέσει να εξάξει ψήγματα στρατηγικής σκέψης πάντοτε επίκαιρα για την αξιολόγηση της ιστορικής συγκυρίας. Σταχυολογώ την ανάδειξη της παγίως ανταγωνιστικής σχέσης μεταξύ Ελλάδος και Αγγλίας ως δύο εθνών της θάλασσας που κορυφώθηκε 150 χρόνια αργότερα με τα τραγικά γεγονότα του Κυπριακού. Ιδιαίτερα όμως ξεχωρίζει η ανάλυση της εξέλιξης του αγώνα ως απότοκος των επιχειρήσεων για τον έλεγχο των οδών που οδηγούσαν στην καρδιά της επανάστασης, δηλαδή στον Μοριά.

Η συγγραφέας ορθά απαριθμεί την χερσαία δυτική οδό που περνάει απο το Μεσολλόγι, τη χερσαία ανατολική οδό που περνάει απο την Αλαμάνα και τα Δερβενάκια και κυρίως τη ναυτική οδό με κορυφαία στιγμή τη ναυμαχία στο κόλπο του Γέροντα. Η προηγούμενη διαπίστωση γίνεται ιδιαιτέρως σημαντική και για ένα παραπάνω λόγο: εσχάτως ο εθνομηδενισμός και ο γραικυλισμός μας ταλαιπωρούν με ένα ακόμα παιδί τους, τη θεωρία ότι η απελευθέρωση κερδήθηκε χάρη στην επέμβαση των τριών δυνάμεων στον Ναυαρίνο και άνευ αυτής θα ήταν αδύνατη.

Χωρίς να υποβαθμίζουμε τη σημασία της επέμβασης στο Ναυαρίνο, θα ήταν βλασφημία να ξεχνάμε ότι τον αγώνα έσωσε αφ'ενός το ανένδοτο πνεύμα αντίστασης που επέβαλε στην Πελοπόννησο ο Κολοκοτρώνης και αφ'ετέρου ο έλεγχος της ναυτικής οδού όπως προαναφέραμε απο τους Έλληνες ναυμάχους. Η σημασία των ναυτικών οδών ήταν ίσως η μόνη πραγματική "προίκα" του νεο-σύστατου κράτους και τα ταραγμένα νερά του Αιγαίου ακόμα και σήμερα αποτελούν τραγικούς μάρτυρες του παραπάνω γεγονότος.

Το μέγεθος του βιβλίου είναι σχετικά σύντομο δεδομένης της έκτασης του θέματος που προσπαθεί να καλύψει. Παρα ταύτα ο περιορισμένος χώρος βοηθάει την συγγραφέα να επικεντρωθεί στα ουσιώδη: τα προεπαναστατικά δεδομένα, την εποποιία του Αγώνα και την τιτάνια προσπάθεια του Κυβερνήτη για να δημιουργηθεί ανεξάρτητο και δυνατό Εθνικό κράτος.

Στο πρώτο μέρος που αναφέρεται στη προ-επαναστική εποχή αναλύονται πειστικά οι διεθνείς συνθήκες που επέτρεψαν την έναρξη της Επανάστασης και κυρίως το πως οι διασκορπισμένες γεωγραφικές, πνευματικές, κοινωνικές, και οικονομικές δυνάμεις του Ελληνισμού επανασυνήχθησαν και γέννησαν στην Επανάσταση. Η περιγραφή είναι αξιόπιστη και γι'αυτό αποκρούει φυσικά φτηνούς μύθους όπως π.χ. την εκούσια αποκήρυξη της Επανάστασης απο τον Άγιο Γρηγόριο τον Ε' ή την κυρίαρχη κοινωνική πλευρά και το ρόλο του Διαφωτισμού.

Το κύριο μέρος του βιβλίου ασχολείται με τα πολεμικά και πολιτικά γεγονότα του Αγώνα.

Το επίκεντρο εναλλάσεται μεταξύ του Ελλαδικού και τον Ευρωπαϊκού χώρου και τονίζεται η αμοιβαία εξάρτηση της πορείας της Επανάστασης με τις εξελίξεις στην Γηραιά ήπειρο.

Αναδεικνύονται πλήρως το μεγαλείο και οι αδυναμίες της Ελληνικής ιδιοπροσωπίας και το πως αυτές δημιούργησαν μοναδικές στιγμές δόξας και τραγωδίας. Σε αυτό βοηθάει και η λογοτεχνική εμπειρία της συγγραφέως στο να περιγραφούν γλαφυρά οι κορυφαίες προσωπικοτήτες του Αγώνα και ο ρόλος τους.

Στο τελευταίο μέρος περιγράφεται η τιτάνια προσπάθεια του Κυβερνήτη να δημιουργήσει βιώσιμο και ανεξάρτητο κράτος μέσα απο τα ερείπια 8 ετών αγώνα και οι πολιτικές αντιδράσεις που προκάλεσε. Το έργο του αξιολογείται ακριβοδίκαια δεδομένων των ακραίων συνθηκών στις οποίες κλήθηκε να το εκτελέσει. Αναλύονται επίσης τα επιχειρήματα των αντιπάλων του και συσχετίζονται με τις επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων. Το βιβλίο καταλήγει με την στιγμή του φόνου του κόμη Καποδίστρια που ορίζει ιστορικά την αρχή της παρασιτικής εξάρτησης του νεο-Ελληνικού κράτους απο τους προστάτες/δανειστές του.

Ελπίζω ότι δεν μεγαλοποιώ τα πράγματα αποδίδοντας στο μικρό αυτό βιβλίο αρετές μεγαλύτερες απο αυτές που αξίζει. Θεωρώ όμως ότι η μεγαλύτερη προσφορά της συγγραφέως είναι ότι με την βαθειά ιστορική της γνώση θέτει, απο τον τίτλο κιόλας του βιβλίου, την διήγηση στο σωστό πλαίσιο εστιάζοντας στην προσπάθεια δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους που να καλύπτει ολόκληρο τον Ελληνισμό. Η ερμηνεία αυτή δεν είναι μόνο ιστορικά ορθόδοξη αλλά είναι και πολύ σύγχρονη αφού απορρίπτει τις αιρετικές ερμηνείες του παρελθόντος που αφ'ενός έδιναν το προβάδισμα στην απελευθέρωση απο τον Οθωμανικό ζυγό και το μίσος προς τον δυνάστη και αφ' ετέρου υποβάθμιζαν την "δίψα" του Ελληνισμού για πλήρη εθνική ολοκλήρωση.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη κριτική δεν μπορώ παρά να επανέλθω, στυλιστικά τουλάχιστον, στην αρχή της και στον Απ. Παύλο: στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, του "εκσυγχρονισμού" και της "πρώτης φοράς αριστερά" αποκτήσαμε πολλούς καθηγητές της ιστορίας αλλά ελαχίστους δασκάλους. Η Α. Κακούρη αν και όχι "πατεντάδα" ιστορικός (για να τιμήσω λεκτικά την Επτανησιακή της καταγωγή) επέτυχε να γράψει ένα βιβλίο για τον γενικό αναγνώστη που εκπληρώνει τους βασικούς ιστορικούς σκοπούς, αναφέρει τα γεγονότα χωρίς να τα παρερμηνεύει και διδάσκει για το μέλλον.

ΥΓ Η αναλογία μου για τον Ήφαιστο μου φάνηκε αρκετά επιτυχημένη και έτσι αποφάσισα να την καλλιεργήσω περισσότερο. Διαβάζοντας το σχετικό λήμμα στη Βικιπαιδεία βλέπω ότι τον νεαρό Ήφαιστο τον έσωσαν οι θεότητες της Θάλασσας Θέτις και Ευρυνόμη που τον ανέθρεψαν για να αναπτύξει την τεχνική του κλίση. Το όραμα μου για την Ελλάδα σε μια φράση! Eat my dust, Απόλλωνα και Αφροδίτη!

Μετά πρώτης και δευτέρας νουθεσίας παραιτού!

Ο αποστολικός λόγος είναι σαφής και τον τήρησα.
Η προσφυγή στις κάλπες έχει καταστεί συνήθεια τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα. Κανείς σώφρων παρατηρητής δεν μπορεί πια να υποστηρίξει ότι η τελευταία αναμέτρηση ήταν τόσο πιο κρίσιμη απο την προηγουμένη που να δικαιολογεί παρέμβαση. Όταν ο λύκος έχει κατασκηνώσει στο χωριό, ο Πέτρος που φωνάζει γίνεται γραφικός.
Εξ' ού και η προεκλογική μου σιωπή.

Πάει λοιπόν και αυτή η Κυριακή και ο λαός μίλησε.
Ο Αλέξης Τσίπρας σε πείσμα όσων επιστράτευαν τον ορθό λόγο και την κοινή εμπειρία απέναντι του θριάμβευσε! Οι εμβριθείς ψυχο-φιλοσοφικές αναλύσεις του "εθνικού" μας φιλοσόφου Σ. Ράμφου απο την καθέδρα του, τα πνευματώδη σχόλια του Ν. Δήμου στα διαδικτυακά μέσα μέχρι και η τσιριχτή επίκληση της πεζής πραγματικότητας από τον Άδωνι Γεωργιάδη στα τηλε-παράθυρα  δεν άλλαξαν τίποτα. Ο λαός, τουλάχιστον το μέρος του που προσήλθε στις κάλπεις, διέγραψε όλα όσα έγιναν το προηγούμενο επτάμηνο και παρέδωσε στο δίδυμο Τσίπρα-Καμμένου την εντολή ανανεωμένη.

Μπορεί λοιπόν η προδιαγεγραμμένη εξέλιξη να μην δικαιολογούσε παρέμβαση πριν απο τις εκλογές αλλά ο πειρασμός του μετεκλογικού σχολιασμού παραμένει.

Για μεθοδολικούς λόγους ας χωρίσουμε τα σχόλια κατά κόμμα:

• Παρά το αρχικό σοκ των αποχωρήσεων απο περίπου το ήμισυ των κομματικών του στελεχών ο Αλέξης Τσίπρας κατήγαγε περηφανή νίκη. Αν ισχύει ότι ο αρχηγός του Σύριζα βαδίζει στα χνάρια του Ανδρέα Πανανδρέου και τον μιμείται, η διαγραφή σκληροπυρηνικών και ιστορικών στελεχών μόνο καλά νέα προοιωνίζει για το κυβερνών κόμμα, θυμηθείτε το προηγούμενο της "Δημοκρατικής Άμυνας". Με την αποχώρηση σχεδόν του συνόλου του τμήματος που προσφυώς έχει αποκληθεί "loony left", o Αλέξης Τσίπρας ομογενοποιεί το κόμμα του και βαδίζει σταθερά σε τροχιά μετεξέλιξης του πολιτικού χώρου του σε κατεστημένη δύναμη εξουσίας. Τα πρώιμα σημάδια σκανδάλων στη διαχείρηση δημοσίων έργων τύπου Φλαμπουράρη όσο και οι μεγαλοαστικές επιλογές της Περιστέρας στην εκπαίδευση των βλαστών της επιβεβαιώνουν την ΠΑΣΟΚοειδή καθεστωτική νοοτροπία που εμφιλοχωρεί στον κόσμο που ακολουθεί τον Σύριζα. 
• Η ΝΔ επένδυσε στο μουστάκι του Ε. Μειμαράκη και εισέπραξε τρίχες! Η λαικίστικη περσόνα του "καλαμπουρτζή Βαγγέλα" εμπνέει εμπιστοσύνη μόνο σε ταβερνείο για κατάποση μερακλίδικου κοκορετσιού και καλή παρέα, όχι για ισχυρή διακυβέρνηση μιας χώρας σε ελεύθερη πτώση. Η σκιά της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα ακολούθησε το πολιτικό ένστικτο των συνδικαλιστών που την καθοδηγεί, αγνόησε για μια ακόμα φορά την ουσία της πολιτικής και αντί να διατυπώσει ρηξικέλευθες προτάσεις με συντηρητικό πρόσημο, πούλησε "τσάι και συμπάθεια" σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συγκινήσει το εκλογικό σώμα. Έτσι νομοτελειακά κατέγραψε μια νέα εκλογική ήττα. Ο Ε. Μειμαράκης θα περάσει στην πολιτική ιστορία της χώρας ως ο πρόεδρος που είχε την ευκαιρία να καθαρίσει το κόμμα του απο τους λεκέδες που άφησαν τα συμπόσια με τους πάσης φύσεως Χριστοφοράκους. Αντ' αυτού προτίμησε να τηρήσει στη διαμόρφωση των εκλογικών λιστών ευλαβικά την εσωκομματική ιεραρχία των προηγουμένων εκλογών.
• Η "εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα" πολιτική δύναμη της Ελλάδος, ήτοι το ΠΑΣΟΚ, περπάτησε αταλάντευτα το δρόμο της μετανοίας και του φραγγελίου τα τελευταία 3 χρόνια και επιβραβεύτηκε! Η αυτάρεσκα αυτο-αποκαλουμένη "δημοκρατική συμπαράταξη" απέβαλε τον καταιγιστικό ρήτορα Ε. Βενιζέλο απο την ηγεσία της και αντ' αυτού ανέθεσε την διαμόρφωση του πολιτικού της λόγου στην συλλαβίζουσα 50χρονη συνταξιούχο Φώφη. Η προσγειωμένη Φώφη, προσεταιρίστηκε τους "ΔΗΜΑΡατους" του συνονόματου κυρ-Φώτη και της Μαρίας, της ιστορικής σιωπής, Ρεπούση και απέδειξε ότι στην πολιτική πράξη "1 συν 1" όντως κάνει δύο. 
• Το χειμαρώδες Ποτάμι των προηγουμένων εκλογών απώλεσε την ορμή του και "έπνιξε" στα ρηχά τις φιλοδοξίες των αστέρων που το στελεχώνουν για να νεκραναστήσουν τον σημιτικό εκσυγχρονισμό. Τι και αν ο τηλεοπτικός Σταύρος στρατολόγησε με τη βοήθεια του Συστήματος που τον υποστηρίζει τα καλύτερα στελέχη απο όλους του πολιτικούς χώρους; Τι και αν παρέδωσε στην κρίση του Ελληνικού λαού ένα θίασο απο ηγετικούς αξιωματούχους της ΕΕ, αναμορφωτές της Ελληνικής δημόσιας διοίκησης, και πρωταγωνιστές της τεχνολογικής καινοτόμου επιχειρηματικότητας καταυγασμένους απο το διαφωτιστικό λόγο των κορυφαίων φιλοσοφικών νοών που εκφράζονται στα ηλεκτρονικά μέσα; Ο Ελληνικός λαός δεν κατάπιε τη φόλα της διαπλοκής, διεκήρυξε για μια ακόμα φορά το αυτονόητο ότι "εδώ είναι Βαλκάνια" και ο Σταύρος και κυρ-Σταύρος και αφέντης τσουτσουλομύτης που ζούσε τον τελευταίο χρόνο το παραμυθάκι του, παρέμεινε αυτό: μόνο Σταύρος.
• Αν νομίζετε ότι η κατρακύλα της "δεξιάς" παράταξης στην Ελλάδα εξαντλείται στη ΝΔ, ο Π. Καμμένος και οι Έλληνες εθνικιστές του ήρθαν για να σας αποδείξουν ότι κάνετε λάθος. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μπορούν την μία μέρα να σχίζουν τα ιμάτια τους στη Βουλή διαμαρτυρόμενοι για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και την επομένη να αναθέτουν την διαχείριση του συνταξιοδοτικού στον Π. Χαικάλη. Οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε ότι αποτελούν μεγάλο φυτώριο κωμικού ταλέντου. Σε αυτούς οφείλουμε την πιο κομψή δικαιολογία για την παρατηρούμενη παρακμή που δείχνει να μας ταλαιπωρεί, τους αεροψεκασμούς, και την ανάδειξη της Ραχήλ Μακρή σε πρωταγωνίστρια πανελλαδικής εμβελείας. Ο Έλληνικός λαός ως φιλότεχνος και χουβαρντάς τους ξανα-εμπιστεύτηκε για ακόμα μεγαλύτερα γέλια γεγονός που χρίζει ιδιαίτερου σχολιασμού.
• Οφείλουμε παντοτινές χάριτες στον ακάματο αγωνιστή Π. Λαφαζάνη για την πρωτοβουλία του να φύγει απο το κομματικό μαντρί και να στεγάσει πολιτικά την Ζ. Κωνσταντοπούλου. Με την παταγώδη του αποτυχία μας απήλλαξε απο την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ασχήμια που γνώρισε η Βουλή απο την εποχή του αειμνήστου Μ. Κουτσόγιωργα. Παράλληλα, μας έδωσε την ευκαιρία να θυμηθούμε πόσο αστείος είναι ένας άνθρωπος, που πέρασε το σύνολο της ενήλικης ζωής του πιστεύοντας στον καθοδηγητικό ρόλο του κόμματος προς την κοινωνία, όταν μιλάει εξ' ονόματος του λαού και στις εκλογές να μην υπερψηφίζεται ούτε από το 3%.

Τα παραπάνω αποτελούν ένα σύντομο σχολιασμό για τις επιδόσεις των κομματικών σχηματισμών. Σε όλες τις αναλύσεις που δημοσιεύθηκαν κυριαρχούν δύο σημεία: η παραδοχή του θριάμβου Τσίπρα και η απόλυτη απορία για το αποτέλεσμα που αψηφά κάθε κανόνα της λογικής.

Η πλήρης διάψευση όλων των προεκλογικών δεσμεύσεων του πρωθουπουργού, η παταγώδης αποτυχία της Βαρουφάκειας "διαπραγμάτευσης" και το ανεκδιήγητο δημοψήφισμα, οι ολέθριοι έλεγχοι στην κυκλοφορία των χρηματικών κεφαλαίων, το τρίτο και επαχθέστερο μνημόνιο,  όσο και η παράδοση του κρατικού μηχανισμού μπροστά στην επέλαση του μεταναστευτικού ρεύματος δεν στάθηκαν ικανά να πείσουν τους Έλληνες να καταψηφίσουν τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης Τσίπρα.

Η προφανής ερμηνεία παρακμής του Ελληνικού λαού αν και δεν στερείται βάσεως, ιδίως για τους ψηφοφόρους των ΑΝΕΛ και το Πασοκογενές τμήμα του Συριζα, δεν επαρκεί για να ερμηνεύσει πλήρως το αποτέλεσμα. Η απάντηση οφείλει να είναι πιο τεκμηριωμένη.

Παρά το γεγονός ότι μια λογική αξιολόγηση των πεπραγμένων των προηγούμενων διακυβερνήσεων αποφαίνεται ότι ωχριούν μπροστά στο επτάμηνο της διακυβέρνησης Τσίπρα, αυτό δεν είναι ικανό να ικανοποιήσει τον μέσο αγανακτησμένο ψηφοφόρο.

Αν ανατρέξουμε στις στοιχειώδεις αρχές της ψυχολογίας θα δούμε ότι οι τρείς πιο θεμελιώδεις δυνάμεις της ψυχής είναι το λογιστικό, το επιθυμητικό και το θυμοειδές. Σε μια υγιή ύπαρξη οφείλουν και τα τρία αυτά μόρια να υπάρχουν και να λειτουργούν. Η αντίληψη που παραχωρεί τον πλήρη έλεγχο των ψυχικών δυνάμεων στο λογιστικό είναι μεροληπτική και οδηγεί στην απώλεια της ισορροπημένης λειτουργίας.

Να το πούμε πιο απλά: όσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να καταπραύνουν την οργή που προκαλούν σε μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων οι λογισμοί ότι "η ανικανότητα σας να διαχειριστείτε αποτελεσματικά το κράτος και την οικονομία ανάγκασε το παιδί μου να μεταναστεύσει" ή "η κακοδιαχείριση σας με έφερε στην ταπεινωτική θέση της χρονίας ανεργίας" η επικράτηση του Σύριζα ήταν εγγυημένη καίτοι η λογική επιτάσσει διαφορετικά. Όσο αυτό και αν ακούγεται παράδοξο, η ψήφος στο Σύριζα ήταν η τελευταία υγιής αντίδραση της κοινωνίας πριν την παράνοια και την έκρηξη. Η δε παράνοια στο πολιτικό μας σκηνικό έχει όνομα: Χρυσή Αυγή.

ΥΓ Το παρών κείμενο καίτοι ορθογραφημένο δεν σημειώνεται στο παραδοσιακό πολυτονικό σύστημα της γλώσσας μας γιατί ο συγγραφεύς του διέτριψε τα κρίσιμα σχολικά χρόνια κατά την περίοδο της πρώιμης Πασοκοκρατίας. Ως αποτέλεσμα, το αγνοεί.

Τι-ρι-ρί μπο-μπό, βίβα συνταγματικό!

Στη δεκαετία του 2000 οι, κατά τεκμήριο αγράμματοι, πολιτικοί μας ανακάλυψαν τις αναφορές στον Θουκυδίδη και την στρατηγική σκέψη με τον ίδιο τρόπο που στην δεκαετία του 1990 είχαν ανακαλύψει τον Καβάφη, δηλαδή επιφανειακά. Ουδέν κακόν, αμιγές καλού θα μου πείτε. Μάθαμε τουλάχιστον το περίφημο διάλογο των Μηλίων ο οποίος έγινε το αντίστοιχο της "Ιθάκης": κολούσε παντού και η αναφορά του θεράπευε "πάσα νόσο και πάσα μαλακία", εκτός ίσως απο αυτή που μας δέρνει. Έτσι αντί να διδασκόμαστε απο τον Θουκυδίδη, τον ξαναζούμε.

Αναρωτιέμαι πόσες και πόσες φορές στην ιστορία του Ελληνικού έθνους, το οποίο ΔΕΝ γεννήθηκε με την επανάσταση κα. Ρεπούση και κε. Βερέμη, οι Ελληνες ξεκίνησαν, και κατ' επέκτασι πλήρωσαν τις συνέπειες, μιας "Σικελικής εκστρατείας". Αυτή η αρχετυπική περιπέτεια περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που σηματοδοτούν και στοιχειώνουν κάθε εθνική μας τραγωδία: μεγαλομανία στους στόχους και έλλειψη σχεδιασμού στην αρχή, ασυνεννοησία και διχόνοια μεταξύ των πρωταγωνιστών στην εκτέλεση, και στο τέλος πόνο και απώλεια που υπερβαίνουν κάθε νοητή κλίμακα.

Η αναφορά στην αρχαία εκείνη περιπέτεια μας δεν είναι τυχαία.

Μετά την πρόσφατη απόφαση του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, να εγκαταλείψει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους διαδόχους θεσμούς της τρόικας και να προκηρύξει ένα δημοψήφισμα παρωδία, ουσιαστικά εισήλθαμε ανεπιστρεπτί στην φάση του πόνου και της οριστικής απώλειας στην ιστορία της δημοσιονομικής κρίσης που ταλανίζει τη χώρα μας εδώ και 5 χρόνια. Νομίζω λοιπόν ότι μια παράλληλη τηλεγραφική αξιολόγηση των πολιτικών που ακολουθήθηκαν είναι αναγκαία: βιώσαμε την απροθυμία του Νικία για σύγκρουση  με τα προβλήματα και τα συμφέροντα που λυμαίνονται την χώρα μας, την προδοσία του Αλκιβιάδη με τη μορφή του εγκληματικού PSI, και δυστυχώς τις λοιδωρίες των πολιτικών μας προς τις εισηγήσεις των συγχρόνων Λαμάχων για να επωφεληθουμε μιας κεραυνοβόλου χρεοκοπίας το 2009 όταν οι Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες ήταν απροετοίμαστες.

Τις συνέπειες της Σικελικής εκστρατείας για την αρχαία Αθήνα τις γνωρίζουμε όλοι: υποτέλεια στον αντίπαλο, υποστροφή απο την δημοκρατία στην ολιγαρχία και τελικά καταστροφή του αρχαιο-Ελληνικού κόσμου. Η "Αλκιβιαδική" πρωτοβουλία του Α. Τσίπρα για το δημοψήφισμα ισορροπεί μεταξύ του τζόγου και της προδοσίας. Η καθυστερημένη προκήρυξη, και κατα συνέπεια η εσπευσμένη εκτέλεση, ενός δημοψηφίσματος για ένα θέμα που το Σύνταγμα απαγορεύει, και το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού η πρόταση των Θεσμών δεν ισχύει πιά, εξυπηρετεί αποκλειστικα διχαστικούς σκοπούς. 

Όσοι είχαμε το θλιβερό προνόμιο να παρακολουθήσουμε την συνεδρίαση της Βουλής που προκήρυξε το δημοψήφισμα και τη συμπεριφορά της φίλα προσκείμενης στο Συριζα προέδρου της, δεν έχουμε καμμία αμφιβολία ότι το δημοψήφισμα εντάσσεται σε μια στρατηγική διαχείρισης της ήττας μέσω πρόκλησης πόλωσης στο λαό. Φραστικά πυροτεχνήματα που βαπτίζουν τους αντιπάλους "Γερμανοτσολιάδες" και φανταστικές υποσχέσεις για παροχές σε περίπτωση επικράτησης του ΟΧΙ, επιβεβαιώνουν τις κατηγορίες ότι ο Συριζα εμπνέεται απο μια "δημοκρατία" των εξαθλιωμένων τύπου Βενεζουέλας όπου η προσφυγή στο λαό έχει τόση σχέση με τα όσια της δημοκρατίας όση και ο αιώνιος και ατελέσφορος "αρραβώνας" της πόρνης με το νταβατζή της έχει με το μυστήριο του γάμου.

Την ολέθρια αυτή σύγκρουση έρχεται να υποδαυλίσει η άφρων προθυμία με την οποία ο υστερικός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και το διαπλεκόμενο ποταμίσιο κολητήρι του σήκωσαν το μαντήλι της πρόκλησης και συμμετέχουν στον νέο διχασμό. Οι βολεμένοι "πραγματιστές" που ξεσαλώνουν υπερ του ΝΑΙ, αποδεικνύουν μόνο το πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της αυθυποβολής και πόσο κατεστημένη είναι η έλλειψη τόλμης σε καιρούς παρακμής.

Οι στοχευμένες και επίμονες προτάσεις εκ μέρους των θεσμών, εναντίον των ελαχίστων τομέων που η Ελληνική οικονομία παραμένει ανταγωνιστική, τουρισμός και ναυτίλια, ξεπροστιάζουν τις πραγματικές προθέσεις των εταίρων και αποδεικνύουν ότι η χωρίς όρους συμμετοχή μας στην οικογένεια της Ευρωπαικής Ένωσης οδηγεί νομοτελειακά στον εξανδραποδισμό μας. Η θρησκευτική εμμονή υπο την μορφή "Ευρωπαικών οραμάτων" σε δυσλειτουργικά παραδεδομένα δόγματα απο εκδημήσαντες πολιτικούς ταγούς, όρα "εθνάρχης" Κ. Καραμανλής, απλά υπενθυμίζει το πόσο "επαρχιωτική" και εν τέλει αντι-Ευρωπαική είναι η κουλτούρα του ΝΑΙ στην Ελλάδα.  Και αν μη τι άλλο, ήθελα να ξέρω ποιός "φωστήρας" ρίσκαρε την διεξαγωγή ανοικτού, μαζικού συλλαλητηρίου όταν είναι γνωστό ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ήταν "βούτυρο στο ψωμί" για μια προβοκάτσια απο την ακόμα ενεργή Χρυσή Αυγή, με αδιανόητες συνέπειες. 

Αν υπήρχαν υπεύθυνοι πολιτικοί άνδρες με ψήγματα πολιτικού ταλέντου, είναι αποκαρδιωτική η απουσία του ΠτΔ απο τις εξελίξεις, θα καλούσαν το σκεπτόμενο κομμάτι του Ελληνικού λαού σε αποχή απο αυτή την παρωδία ανατρέποντας στην πράξη τους σχεδιασμούς της παρέας Τσίπρα και θα απαιτούσαν συνέχιση των διαπραγματεύσεων μέχρι της εξεύρεσης επωφελούς και μακρόχρονης λύσης. Σε περίπτωση που οι εμμονικοί ακρο-αριστεροί επιμείνουν στη διεξαγωγή, το σαρωτικό ποσοστό που θα καταγράψουν, απλά θα υπενθυμίσει την ολοκληρωτική φύση του καθεστώτος τους.

Τη νύχτα των εκλογών του Ιανουαρίου που ανέδειξαν τον Σύριζα στην κυβέρνηση, ο αριστερός όχλος που πανηγύριζε, διατυμπάνιζε το εκδικητικό του μένος ψελλίζοντας το συμπλεγματικό σύνθημα "πρώτη φορά, Αριστερά!" Αν ήξεραν να μετρήσουν σωστά θα έβλεπαν ότι είναι η τρίτη (κυβερνήσεις Τζαννετάκη/Ζολώτα και Παπαδήμου οι άλλες δύο) και κινδυνεύει να γίνει "τρίτη και φαρμακερή". Αν ο πρωθουπουργός εννοεί τις συνεχείς αναφορές του στην εθνική υπερηφάνεια και ιστορία ας ανακρούσει πρύμνα και ας ακυρώσει την παρωδία δημοψηφίσματος που προκήρυξε. Αλλιώς θα επιβεβαιώνει το ρητό που είχα διαβάσει σε παλιά γραπτά του υποστηρικού του blogger πιτσιρίκου, ότι σε καιρούς κρίσης "ο πατριωτισμός αποτελεί το καταφύγιο των απατεώνων".

ΥΓ για αυτούς που θέλουν να διδάσκονται απο την ιστορία, ο τίτλος αποτελεί ίσως το πρώτο πολιτικό slogan στην νεότερη Ελλάδα. Το λάνσαραν στον αστοιχείωτο όχλο οι Κωλλέτης και Γρίβας κατά την στάση των Μεγάρων εναντίον του Καποδίστρια.

The laughing stock

I am not a big fan of India, but I am rather fond of Indians. For some reason I refuse to abandon my stereotypical views of the country: suffocating heat and humidity, extreme poverty, and an attitude towards life that is too passive for my taste. But Indians are a different thing! Friendly, impeccable masters of the English language with a rounded education and a keen interest in the world, Indians (at least the ones I met in grad school and while working for an influential Internet company) are the surest social resource a poor foreigner can hope to attach to for some educated company.

It is one of those Indians, Gandhi, the political genius who managed to oust the British from his native land by employing peaceful but highly effective and traditionally Indian means, who described the universal path to victory in the following stages:
"First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win."

Now, it is hard to explain how my brain works, but apparently, my failure in grad school to master the deep field of stochastic mathematical systems has created some kind of complex in me. As a result, some of its most fundamental ideas are constantly present in the back of my mind. They are my personal Furies if you will.

Reversibility is one of them and it means more or less what its name implies: from the evolution of a system an external observer cannot deduce in which direction time flows. In other words, and very liberally, you can read the system backwards too!

That is exactly what I thought when, who knows why, the above quote came to my mind while reflecting for countless hours on the current crisis that has been plaguing Greece for the last 7 years.
Assuming reversibility holds in the realm of geopolitics, then the road to becoming insignificant starts from a period when you mattered, then you face resistance, then you become the laughing stock of the world and suddenly you are too small a fish for anyone to care.

Don't get me wrong: all the stereotypical references in the international press about those lazy Greeks who consume more than they produce and have a good time under the sun while the hard working Northern allies are trying hard to innovate and export goods, are part of the second stage (in reverse order :), i.e., this is the attack and personally I do not give a damn about it. What I do care about is when I see signs of the next stage.

I try to repel any pessimistic thoughts but every time I visit back home or when I find myself among a big congregation of Greeks, e.g., observing fellow passengers in an airport terminal waiting for a flight back home, I cannot help but reaching the same bleak conclusion: we have become the laughing stock.

I am not trying to imply anything too deep or sophisticated here. I mean even visually: the sight of chain smokers, frequently overweight and obsessively preoccupied with their electronic gadget, victims of the latest fashion, i.e., nicely trimmed hair and a bushy beard for males and dyed hair in provocative colors with inelegant apparel and accompanied by an intricate nail art for females, does not inspire any confidence. Actually, it confirms the verdict.

I am no moralist, and if I were I am actively trying to suppress any such tendencies, but I cannot help to wonder how we got here? It is fair to say that the blame can be casted in many directions but for sure the leftist counterculture had its fair share. Undermining established conservative social values for almost half a century has taken its toll on the nation.

At school, my generation was brought up by the official state with an attempt to rectify the responsibilities of the Left for its bloody attempt to usurp power after WWII. Part of the official indoctrination was listening to the Greek transcription of Brendan Behan's poem the "laughing boy", a fine artistic effort indeed. The author dedicated the poem at the tender age of 13 to the memory of Michael Collins, Ireland's hero in the war of independence and eventually it was included in "The Hostage", one of the author's most acclaimed theatrical plays.

It is not an exaggeration to say that the song has become part of the Canon of the Greek Left and acquired connotations that exceed the absurd. To add insult to the injury it has been widely used for political purposes, e.g., to mobilize crowds in political rallies, thus debasing the artistic value of the original piece to a mere means of propaganda.

Refusing to participate blindly in this modern version of the Stockholm syndrome, I had to read the original play and find out what it is about, an act that I sincerely doubt most of the leftists aficionados of the "laughing boy" cult ever did. "The Hostage" is indeed one of the finest plays of the modern European repertoire! More importantly, it is not a battle cry calling the masses to the arms for social struggles. It is rather a desperate but universal appeal against fanaticism and division.

Behan, employing a literary technique that goes back to "The Persians", narrates to us the story of an Irish political prisoner, the "laughing boy", through the parallel story of Leslie, a lowly British soldier of similar age, who is held captive too by the Irish and is meant to be exchanged for the Irish hero. In the place of his captivity, Leslie falls in love with Teresa, a young girl of the house, and the two of them dream about their future life together after the exchange takes place and he becomes free.

Unfortunately, they are surrounded by fanatics of all kinds, Irish and British alike, who live only to fight and refuse to see the potential of the route that Leslie and Teresa want to follow. Monsewer, is the one who stands out in my eyes as the most ridiculous of them. A caricature of a committed and fanatical "idealist", in the play he is described as a person of mixed birth, British by his father and Irish by his mother, wearing a kilt and walking around playing Irish tunes with his bagpipe. He lives in an imaginary world of his own where he does not really care for human companion or show signs of compassion for his fellow comrades and the only thing he really aspires to is organizing imaginary battles against the British. The play is a modern tragedy and at the end, the forces of hate and division win, leaving Leslie and the "laughing boy" dead.

I hope it is now evident what inspired the title of this post.
In Greece, the generation of the "laughing boy", has become the laughing stock and the faces are sad.
Thousands of young Greeks are leaving the country in despair, betrayed by a political system that in many ways they still worship and Greece, yet again, finds itself in the position of the hostage.

One always hopes for the best, but reason fears for the worst. I fear there is a Monsewer out there playing his bagpipes and planning his battles. Indeed, the Monsewers of the world can be found in both the Right and the Left but it seems that lately the Left is going out of its depth to incarnate that persona, e.g., Mr Tsipras, the ultimate golden boy of the "laughing boy" generation, already threatened that "he will be beating to the drum for the markets to dance to his tune". Other members of his party are already planning the imaginary battles they will fight against the EU, foreign investors, the antiquated "bourgeois" institutions, national values, you name it. What annoys me above all is that, like Monsewer, most of them are of mixed birth: proletarians with a capitalist background.

Unlike Leslie and Teresa, Greeks have the opportunity to vote for their future in the upcoming elections, no matter how inconsequential elections can be in modern democracies. Unfortunately, I have no doubt that the majority will cast its vote in favor of Mr. Tsipras and his crew. I do not like that but partially I can understand why it will be so and at the end of the day such is democracy and I have to accept it.

Still, allow me to be amazed at how Mr Tsipras, the ex-head-squatter during the student riots of the 90's and his accomplices at school, senior and junior, managed to pull off such a magnificent task: to dumb down an entire generation of Greeks to the point of raising to power Mr Tsipras' scrappy coalition. After all, maybe the secret sauce behind Mr Tsipras's success is to combine different views and approaches. Indeed, he will be the first Greek PM from the "laughing boy" generation but not the first one of the laughing stock kind.

Turning 40

Sesame Open. Welcome to the brave new world of maturity. In case you missed it or did not understand what I am talking about, a couple of months ago I turned 40! The milestone is significant enough to deserve a dedicated post but I deliberately waited for a bit to distance myself; I wanted to avoid being unnecessarily emotional. And now that Christmas came I seized the opportunity to join the distinguished ranks of the likes of John Lennon and ask myself publicly: "So this is Christmas, what have you done? (for the last 40 years :))"

Before I start, I have a little confession to make: I originally wished this post to be a universal testimony on growing up, a 'bildungspost' if I may say so. I aspired to express the reflective attitude towards life that results from having covered the middle of the distance, the light bitterness of aging but also the relief, and why not the joy, when the follies of the selfish youth go away and the few but meaningful and important successes linger on in the memory.

Obviously, my current literary level is not up to the task. So drawing upon my problem solving skills I will try to focus on a single example that I know best: me. Still, writing about oneself is tricky. If the style is too biographical the post may come across as egocentric and boring. On the other hand a few but well chosen personal anecdotes can really 'spice up' a post especially if they are communicated with a witty yet introspective style. Off I go then to reflect upon those 40 little 'thieves' that threaten to steal my youth for ever!

I was born in Athens, Greece a fine September morning; the exact day is insignificant as I do not participate in the mass cultural delusion of astrology as Dr. Sheldon Cooper, my alter ego, would note. I hold a minor grudge against my parents for the choice of the venue: it is too close to the home court of that city's unspeakable athletic club. I would much rather be born in the neighboring sea-side city of Piraeus where the legendary club of Olympiakos is based.

Psychologists claim that a man's personality is fully formed by the age of 5. I do not know if this is true, but in the context of this post, this theory suits me well: my "fate" was decided early on by my maternal grand-mother who chose my first name right on the spot and on my first birthday anniversary delivered a card with two life goals in the form of wishes: to pursue higher academic studies (in her own wording to become a "scientist") and to become a useful person to society.

The unusual and archaic first name (even the shortened version I use) has been a constant source of mixed feelings: impossible to pronounce, spell and translate by foreigners (as of writing this post I have lived more than a third of my life abroad) but also a source of admiration from the local learned. The epitome of uncool for a kid or a teenager but a very interesting name if the person across the table does not think that Justin Bieber is a model artist. In a word, my name has been like me: different and a bit partial to the ones who know best, or at least think they know best.

Academic studies as a goal was OK and my older sister had unknowingly a lot to do with that. Unlike Sheldon's, my sister has a superior IQ, greater than mine, and being 3 years elder she was a source of constant and formidable, to put it mildly, competition. Everything she did set a bar for me to surpass and like Sheldon I devoted myself wholeheartedly to that.

I still remember a serious self-inflicted leg injury during one of our athletic competitions that left me immobile for a couple of weeks. Or our reading contests; the goal was to finish an entire book between going to bed and falling asleep (!!!, on average 200 pages) (OK, my mom was suuuuper tolerant with bed times.)  Looking back at those days, I have formed the opinion that any academic success I later had in my life, draws heavily upon the competitive and stubborn spirit I developed very early by trying to surpass my sister's achievements. On the negative side, I feel that that spirit has continuously pushed me towards achieving goals that are widely considered as "hard" instead of the ones that are more meaningful to me (thank God the leg is doing fine :))

The years went by fast, with most of my efforts spent mainly towards academic pursuits. I think that the following anecdote describes it best: a couple of years ago, the company for which I was doing an extended internship provided me with a very impressive apartment given my lowly PhD student status. A friend visited town, and I eagerly offered to show him around. When he looked at my bed room he noticed that on my bed stand there were a book on the programming language Python, a book on ancient Greece and a religious icon of Virgin Mary. His semi-ironic question summed it all best: "are these the three things you believe in?"

The only period that was technically an exception, was my military service. A rather long and certainly undistinguished service at the lowest rank of the hierarchy. Still, I got to serve for some months on the infamous northeastern borders, and receive a certificate for that, a fact that I have used since to intimidate the ones who have not been outside the country's capital or question my views on anything that can vaguely fall under the category "national defense, patriotism, foreign relations"

Now, I find myself a "retired soldier" having lost some battles but still inexplicably optimistic about winning the war. If you enjoy military analogies, I have even managed to compile a list of objectives for the future: read, write, hack and prove. Going forward, I intend to concentrate my efforts on:

• reading as many books as possible,
• producing some texts of my own (this blog is currently the only publicly available example),
• hacking mainly programming systems to keep myself technically fit and 
• proving a theorem or two once in a while to assure myself that I can still do math, one of my favorite subjects from early childhood (history and language being the other two, physics narrowly missed the list and chemistry/biology was not even close)

For the record, compiling the list may sound as obvious in retrospect, but I assure you it took a lot of a pain to drop, e.g., any musical or athletic aspirations still left in me.

Is that enough to win the war? What does it mean to win the war? At that point I think I have to revisit the second goal set by my grandmother. Have I been useful to others? I do not know. All I know is I am currently struggling not to annoy others. It is a step, but I can assure you that even that takes effort.

To close this post, I have to admit that although I condemn astrology I rather fancy as an intellectual game to detect numerical patterns. I started writing this post on 15/12, incidentally on the 40th anniversary of my baptism, the day where the Church celebrates St. Eleftherios, a martyr of the faith whose Greek name could be translated in Latin as "Liberal". What a better way to define a goal? To liberty and paradise my friends!

τι επάγγελμα θα έκαναν οι διάφοροι πρόεδροι μας;

Μεγάλη συζήτηση γίνεται στις μέρες μας για την επόμενη εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας. Η μία πλευρά υποστηρίζει ότι η εκλογή είναι αφορμή για μια τεχνητή πρόκληση γενικών εκλογών και απαρχή πορείας απαγκρίστρωσης απο το μνημόνιο και τους δανειστές. Η άλλη, προειδοποιεί ότι η εκλογή είναι αναγκαία για να παραμείνει η χώρα σε τροχιά εξόδου απο την κρίση. Προχωρεί δε και σε συζητήσεις για το πρόσωπο που θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Κ. Παπούλια.

Σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών και την ανάγκη για μια ευρύτερη πλειοψηφία ο ιδανικός υποψήφιος, η μάλλον η ιδανική υποψήφια, πρέπει να αριστεροφέρνει, αλλά όχι και προκλητικά για να μην φοβηθούν οι επενδυτές και πάρουν τα λεφτά τους απο τη χώρα και μείνουμε στον άσσο, να είναι διακεκριμένη στον επαγγελματικό στίβο αλλά σε τομέα μακρυά απο το δημόσιο για να μην την πάρουν για λαικάντζα συνδικαλίστρια ή κομματόσκυλο και τελευταίο και σημαντικό να έχει εκτεταμένη επαφή με την κοινωνία των πολιτών γιατί εδώ που τα λέμε το πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια μιμήθηκε την Μαρία Αντουανέττα και απέφευγε την τριβή με τους πληβείους, ίσως και να κρυβόταν απο τις φάπες.

Με τη διαστροφή που με διακρίνει αντί να σκέφτομαι απο ποιό επαγγελματικό χώρο θα προέλθει η επόμενη πρόεδρος, προσπαθώ να αποφασίσω με δεδομένη την πολιτεία του κάθε διατελέσαντος προέδρου για ποιό επάγγελμα πραγματικά θα έκανε! Έχουμε λοιπόν και λέμε με χρονολογική σειρά και παραλείπωντας τον Φ. Γκιζίκη για προφανείς λόγους:

Μιχαήλ Στασινόπουλος
Σύντομη και αθόρυβη θητεία, έμοιαζε περισσότερο με αποστολή σε μια ταραγμένη περίοδο.
Δεν γνωρίζω αν το νομικό του έργο είναι άξιο μνείας αλλά το λογοτεχνικό του έργο για μικρά παιδιά ήταν ότι έπρεπε. Έπαιξε το ρόλο του δασκάλου της δημοκρατίας σε ένα έθνος που αντιμετώπιζε τη δημοκρατία του παιδικά. Η διεύθυνση φαίνεται πως δεν εξετίμησε το έργο του δεόντως και αντικαταστάθηκε πριν τη λήξη του σχολικού έτους. Κατάλληλο επάγγελμα: δημοδιδάσκαλος

Κωνσταντίνος Τσάτσος
Πανεπιστημιακός δάσκαλος αξιοσημείωτου βεληνεκούς που θα μείνει στην ιστορία για την απόσταση που τον χώριζε απο την νεο-Ελληνική πραγματικότητα. Θα προτιμούσε να συνομιλεί με τον Schlegel και τον Fichte στην Χαιδελβέργη επι της πορείας του Πνεύματος στην Ιστορία, αλλά η τύχη τα έφερε να χαιρετάει τελετουργικά βλαχοδημάρχους στο προεδρικό μέγαρο. Είχε το θράσσος να επισημάνει στον αντάρτη-Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ ότι η Εκκλησία πρέπει να γίνει πιο "φιλοσοφική" (κάτι σαν να λέμε "αφήστε τη νηστεία και πιάστε τα βιβλία") και έκτοτε έφαγε πόρτα κατά το κοινώς λεγόμενο. "Τιμωρήθηκε" για τις αμαρτίες του με το να συμμετάσχει σε τηλεοπτική εκπομπή του Ν. Δήμου και να αποκληθεί συνάδελφος φιλόσοφος. Κατάλληλο επάγγελμα : Γυμνασιάρχης

Κωνσταντίνος Καραμανλής
ο και αποκληθείς σε εποχές παροξυσμού των οπαδών του "Θεός". Άνθρωπος άφιλος και αχάριστος αλλά πέρα πάσης αμφιβολίας ο αποτελεσματικότερος διαχειριστής της κρατικής μηχανής την τελευταία 50ετία. Έμεινε γνωστός γιατί στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει την πρόοδο των δημοσίων έργων και το δημόσιο συμφέρον απειλούσε τους εργολάβους της εποχής και τους έπιανε απο το πέτο (έκτοτε οι εργολάβοι άλλαξαν μόδα, πέταξαν το σακάκι, έγιναν trendy και επι Σημίτη ανέλαβαν και τη διακυβέρνηση της χώρας.) Προερχόταν απο την Ελληνική επαρχία και είχε όλα τα χαρακτηριαστικά του Μακεδόνα τσαμπουκά "Ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε; Α μα θέλω φεύγω και απο ΝΑΤΟ!" Διακρίθηκε για τις κακές γεωγραφικές του γνώσεις ("Η Κύπρος κείται μακράν"). Δυστυχώς, την ώρα που εσωτερικά πάσχιζε να βάλει τα δυο πόδια της Ελλάδας σε ένα παλιομοδίτικο καλούπι που τον εντυπωσίασε κατα την εν Παρισίοις διαμονή του, οι ιδιοφυείς γείτονες ηγέτες προετοίμαζαν την χώρα τους για την μετα-ψυχροπολεμική εποχή που αυτός με τις επαρχιώτικες παραστάσεις του αδυνατούσε να συλλάβει. Βλάχος ων, την έφαγε απο την χωσιά του "πονηρού βλάχου" Παπανδρέου και είχε την ατυχία στο τέλος της ζωής του να δεί την κατάρευση όλων όσων για τα οποία εργάστηκε. Κατάλληλο επάγγελμα: επιστάτης σε αγροικία.

Χρήστος Σαρτζετάκης
Ο μόνος σύγχρονος Έλληνας ο βίος του οποίου έγινε διεθνής ταινία με πρωταγωνιστή πρώτης γραμμής. Αυτό και μόνο θα έφθανε για να αναγνωριστεί ως sex symbol αλλά φρόντισε με τις ιδιόμορφες δηλώσεις του να μας αποδείξει ότι έχει και κωμικό ταλέντο.
Απελάμβανε όσο κανείς άλλος το αξίωμα και φρόντισε να το δείξει στέλνοντας στο αυτόφορο τον ηθοποιό που τον σατίριζε ή επιβάλλοντας στον αοίδιμο Πατριάρχη Δημήτριο να του κάνει υποδοχή. Η μνημειώδης δήλωση του "Είμαστε έθνος ανάδελφο" απέδειξε ότι καταλάβαινε περισσότερα απο όσα έδειχνε. Μείναμε με την απορία γιατί δεν μας τα είπε. Κατάλληλο επάγγελμα: πρωταγωνιστής στο θίασο του Μολιέρου στην αυλή του Λουδοβίκου 14ου.

Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος
Ήταν ο εφιάλτης των στενογράφων της Βουλής λόγω της ταχύτητας με την οποία αγόρευε.
Άρχισε εντυπωσιακά την πολιτική του σταδιοδρομία, στη μέση βρέθηκε σε τέλμα αλλά στο τέλος ο επιμένων νικά! Κάτι σαν την Γλυκερία δηλαδή. Απεδείχθη ο προσαρμοστικότερος των Ελλήνων προέδρων. Άρεσε στους συντηρητικούς γιατί πλήρωνε το κρασί  στα γεύματα του, στους αριστερούς γιατί ήλεγξε λεκτικά τον πρόεδρο Clinton και στις νοικοκυρές γιατί έλεγε "χαριτωμενιές" στη Θάνου. Δυστυχώς έμεινε σιωπηλός και άπραγος στην εθνική ταπείνωση στα Ίμια, στην επέλαση της διαφθοράς στο δημόσιο βίο επι διακυβέρνησης Σημίτη και στην προσβολή της θρησκευτικής συνείδησης του λαού στο θέμα των ταυτοτήτων. Κατάλληλο επάγγελμα: ραδιοφωνικός sportscaster στημένων αγώνων box.

Κάρολος Παπούλιας
Ουδέν σχόλιον γιατί η "δημοκρατία" της οποίας προίσταται κολάζει την κριτική προς το πρόσωπο του ποινικά.

What did you do in WWII or what modern Greeks are really proud of

I have been leading a vagabond life: Ann Arbor, Austin, San Diego, Mountain View, and now Zurich. I can hardly remember the number of times I have introduced myself to strangers but most of the times the following pattern emerged: after a short conversation either through a direct question ("where are you from?") or a semi-obvious deduction based on my last name ("I have a good friend from Greece. His last name is Papadopoulos / Stefanopoulos / you-name-it-opoulos.") the inevitable conclusion is reached: I am Greek.

Now here is the funny thing. I may appear as a morose guy in general (a dear friend recognized in me the opening lines from Dostoevsky's "Notes from the Underground", those of you who have read it will understand what I am talking about) but upon hearing of my origin, I have always received people's positive feedback, apart from once. The one exception does not really count; he had recovered from a severe stroke, apparently not fully.

The nice thing about people is that coming from different backgrounds and educational levels, each one has his own way of being nice to you. Simple fellows usually tell me something along these lines: "My sister went to Greece for vacations last year and she had a great time" or "2 blocks from where I work there is a Greek restaurant that I like to go and have gyros". Not very polished but the point is gladly taken. On the other hand side, guys with serious formal education usually go like this: "Damn you Greeks! We owe everything in our culture to you! What would we do without democracy and philosophy?" or for those with more of a baroque taste "I can observe the bravery of Achilleas and the cunning of Ulysses in your argument. Was the goddess Athena your teacher?" I am usually surrounded by CS/EE/Math PhDs so I had most of the latter. And I must confess it is starting to get me on the nerves (the spiteful guy from Dostoevsky comes to surface again.)

It is getting me on the nerves not just because it is wrong ("you do not have real democracy and your philosophy is an abomination") but mainly because it is so out of touch with contemporary reality. Modern Greeks, do not spend their time walking around the agora dressed in tunics debating about philosophy. Nobody seeks the enlightenment from Apollo (or even more receives it) and the name "Dionisios", the contemporary form of the ancient name "Dionysus", is associated in people's conscience more with Christian forgiveness rather than ... drinking! In one word: you've got it all wrong.

Most people upon hearing these news react like children who realize that Santa Claus does not really exist. "Shame on you! Bastards! You all come from the Turks!" and so on. Even worse, some go even further to claim that the loss of that fake identity, brings with it a loss in pride. In other words, what could contemporary Greeks be proud of? I hope that the answer to this question will give a glimpse of the true identity of modern Greeks.

Putting aside the exaggerations of the past, our current identity is much more humble. It carries a certain amount of wisdom in it. Greeks have twice ruled the world (and by extension twice lost it.) Yet, they are the only ones who still have the face to go back to the places they have ruled. In Middle East the name "Greek" is greeted with friendship and in Afghanistan the name "Alexander" still commands respect after roughly 2300 years. In comparison, it took only a couple for G. W. Bush to trash his name (and by extension of his country) in that region of the world.

Our world is a world of change. Heraclitus of Ephesus, the first Greek "mega-genius", put it succinctly: "everything flows." What matters is not how people perceive you when you have power. What matters is how people perceive you when you have lost your power. A good name in the latter case, is something to be truly proud of.

Furthermore, it is undeniable that modern West, which boats a heritage going back to ancient Greece, is founded upon the ideas of rational thought and power. Descartes takes Euclidean geometry as a model of clarity for his philosophy and Machiavelli aspires to reach Thucydides in insight about what it takes to govern successfully. What is not immediately obvious is that living by rational thought and power is not inline with living a life of sacrifice.

Choosing to be the victim definitely does not make sense in any rational way neither it increases one's power. Still, that is exactly what the Greeks chose to do in 1940 when they fought outnumbered against Fascist Italy and ultimately won. That is exactly what the Greeks chose to do in 1941 when they fought even more outnumbered against Nazi Germany and ultimately lost. That is exactly what the Cypriots chose to do in the '50s when they fought against Imperialist Britain and won their freedom. That is exactly what Greeks and Cypriots chose to do in 1974 when they chose to fight the US-backed Turkish invasion and won their right to be the legal representatives of the island. A life of sacrifice has as its clearest symbol, the Cross. The Cross has been inspiring the Greeks for the last 2000 years and like St. Paul their life on the Cross of history has been their pride.

At the same time the self declared children of Athena and Apollo had been partying in the streets of Nazi-occupied Paris after they loudly questioned "why fight?" and finally they declared in their philosophy that "God is dead". So much for a genuine cultural and spiritual lineage to Greece.

In contemporary times suffering can take many forms, e.g., refusing to submit to an unjust power, coping with the inequalities of a rigged financial system, staying faithful to life during the time of a crippling disease. I could go on for ever, and I fear that my natural tendency for sarcasm is not my best ally in making my message come across.  I am not trying to point any fingers but I am afraid that the messages we get from our current ideology will not make us proud, e.g., 2500 years down the road when people of that era will reflect upon our lives. Which way of life is right and which is wrong? For sure, history will tell. I do not have a definite answer but I am optimistic for the modern Greek way. After all, history was the first Greek science.

P.S This post is a bit overdue. On 10/28 we celebrated Greece's refusal to submit to the Axis powers during WWII. The post is dedicated to the memory of P.M Ioannis Metaxas, King George B' of the Hellenes and all the veterans of the 1940 Albanian campaign. Your sacrifice so that we do not speak German today was not in vain. I still cannot speak proper German.