Ο Γ. Γ. Δημοσίων εσόδων παραιτήθη. Ζήτω ο Γ. Γ. Δημοσίων Εσόδων!
Κανείς δεν θα κλάψει αγαπητοί αναγνώστες για την "απώλεια" του "πολύ" αλλά πλέον "πρώην" κ. Θεοχάρη. Ενός ανθρώπου που μπορεί βάσιμα να επαίρεται ότι στην μέχρι τώρα σταδιοδρομία του κατάφερε να επιβιώσει της κατάρευσης της Lehman Brothers, της κατάρευσης της ασφαλιστικής Ασπίς Πρόνοια και της κατάρευσης κάθε έννοιας δικαίου στην επιβολή της φορολογικής πολιτικής στην Ελλάδα.
Αν ισχύουν οι πλέον τολμηρές θεωρίες που οι φυσικοί διατυπώνουν για το σύμπαν, ξέρετε αυτές που ενθουσιάζουν τους φανατικούς αναγνώστες βιβλίων επιστημονικής φαντασίας, τότε σε ένα παράλληλο αλλά αντίστροφο σύμπαν ο σερίφης του Νόττιγχαμ θα μελετά με πολύ ενδιαφέρον την πολιτεία του κ. Θεοχάρη και θα αναφέρει με σεβασμό στον προστάτη του, τον πρίγκιπα Ιωάννη τον Ακτήμονα (οποιοσδήποτε συνειρμός πέρασε απο το κεφάλι σας, είναι προιόν του κεφαλιού σας.)
Αν όμως το κλάμα αποκλείεται, σίγουρα το γέλιο θα μας κατακλύσει διαβάζοντας την προκήρυξη που ανήρτησαν οι πρώην συνάδελφοι του κ. Θεοχάρη στον δικτυακό τόπο opengov. gr (wow! opengov!!!!) για να τον αναπληρώσουν. Προσπερνώντας την νομικίζουσα εισαγωγική πρόζα, περνάμε στο "ψητό": τα προσόντα που πρέπει να έχει ο ιδανικός υποψήφιος για να διοικήσει τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό της Ελλάδος. Ξεχωρίζω:
- ο υποψήφιος πρέπει κατά προτίμηση να διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο "στη φορολογική διοίκηση και το φορολογικό σύστημα", προσόν που ο απερχόμενος γραμματέας δεν διέθετε. Δεν μπορώ παρα να σχολιάσω ότι αυτός ο, εύλογος, όρος προσετέθη για να αποφύγουμε στο μέλλον κατορθώματα ανάλογα με αυτά που είδαμε επί της γραμματείας του απερχομένου.
- ο υποψήφιος πρέπει να έχει "σημαντική επαγγελματική εμπειρία κατά προτίμηση στον ιδιωτικό τομέα, στη φορολογική διοίκηση και το φορολογικό σύστημα." Δεν θα σας κουράσω αναφέροντας το προφανές, ότι ο πρώην Γ. Γ. υστερεί και σε αυτόν τον τομέα. Θα προτιμήσω να εστιάσω την κριτική μου σε δύο σημεία που δυστυχώς έχουν γίνει σιωπηρά αποδεκτά απο την κοινή γνώμη.
Στο μετα-πασοκικό μας πολιτικό σκηνικό οι επιβιώσαντες μεταλλαγμένοι σοσιαλιστές κατάφεραν το ακατόρθωτο: να δυσφημήσουν το δημόσιο απο το οποίο προέρχονται, τρέφονται και εμπνέονται και να αποκηρύξουν μετα βδελυγμίας κάθε σχέση μαζί του μέχρι να αποφασίσουν να ξανα-ασχοληθούν με το δημόσιο, αυτή τη φορά για να το σώσουν απο ... το παρελθόν τους.
Η νέα γενιά των "λύκων" που επιτέθηκαν στο μαντρί της Ελληνικής δημόσιας διοίκησης έμαθε απο τα λάθη των προγόνων της. Αντί να κατασκηνώσει στο δημόσιο και να ρουφήξει το λίπος του σιγά-σιγά, με αντάλλαγμα να απωλέσει σταδιακά και τα δικά της αντανακλαστικά, τριγυρίζει γύρω απο αυτό με τη μορφή Μ.Κ.Ο, ακτιβισμού και διεθνών οργανισμών. Περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να επιτεθεί γρήγορα, σύντομα και ολοκληρωτικά. Μια θητεία ενός συγχρόνου golden boy μπορεί να βλάψει όσο μια καριέρα ενός παλιού κομματικού συνδικαλιστή.
Δεν ασπάζομαι σοσιαλιστικές αντιλήψεις για την κοινωνία και την οικονομία και δεν έχω εργαστεί ποτέ μου στο δημόσιο. Στα νιάτα μου απήλαυσα τον ήχο του τραγουδιού των σειρήνων του "θατσερισμού" αλλά κατάφερα να κρατηθώ μακριά απο τα νύχια των εν Ελλάδι "τραγουδιάρων" που το διακόνησαν π.χ. Τ. Μίχας, Δράση κλπ. Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάζω όταν με προκαλούν με τον πλέον ευθύ τρόπο.
Ποιός μπορεί λογικά και καλοπροαίρετα να υποστηρίξει ότι ένας ανώτατος υπάλληλος καρριέρας του υπουργείου Οικονομικών είναι υποδεέστερος ενός εξωτερικού υποψηφίου με νεφελώδη εμπειρία π.χ. "παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών σε Μ.Κ.Ο επί του φορολογικού συστήματος των αναδυομένων οικονομικά χωρών" μόνο και μόνο γιατί ο τελευταίος εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα; Είναι απορίας άξιο πως κρατικοί λειτουργοί δέχονται να αναρτούν προκηρύξεις με τέτοιους υποτιμητικούς όρους για τον κλάδο τους.
Σύμφωνα με τον κανόνα του Occam, η απλούστερη εξήγηση, η ανοησία εν προκειμένω, είναι και η αληθινή. Απόδειξη τούτου η συνέχεια της επίμαχης πρότασης που ζητεί εμπειρία στην φορολογική διοίκηση και το φορολογικό σύστημα. Πως αποκτά κανείς εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα στην φορολογική διοίκηση όταν σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου φόρους επιβάλλουν οι κυβερνήσεις άντε και η τοπική αυτοδιοίκηση; Καλή ερώτηση θα μου πείτε εκτός και αν συμπεριλάβουμε τις μπανανίες που οι ιδιωτικές εταιρίες αποφασίζουν και οι κυβερνήσεις εκτελούν.
Και μην μου πεί κανένας παλαιοημερολογίτης yapee ότι η εργασία σε ιδιωτική συμβουλευτική εταιρία του δημοσίου συνιστά προυπηρεσία στην φορολογική διοίκηση. Η ιδιαίτερη αναφορά στην "διοίκηση" σε αντιδιαστολή με την αναφορά στο "φορολογικό σύστημα" υποδηλοί ενεργή άσκηση πολιτικής. Αλλιώς θα επρόκειτο περί πλεονασμού. Φοβάμαι όμως πως οι πρώην συνάδελφοι του κ. Θεοχάρη δεν υποφέρουν απο τέτοιες λεκτικές ανησυχίες. Η υποβάθμιση της γλωσσικής ικανότητας των νεο-Ελλήνων ήταν το πρώτο βήμα προς την αμάθεια που αυτή με την σειρά της έφερε την γενικολογία για να καταλήξουμε τελικά στην παράδοση του τύπου "ναι σε όλα."
Σύμφωνα με τον κανόνα του Occam, η απλούστερη εξήγηση, η ανοησία εν προκειμένω, είναι και η αληθινή. Απόδειξη τούτου η συνέχεια της επίμαχης πρότασης που ζητεί εμπειρία στην φορολογική διοίκηση και το φορολογικό σύστημα. Πως αποκτά κανείς εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα στην φορολογική διοίκηση όταν σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου φόρους επιβάλλουν οι κυβερνήσεις άντε και η τοπική αυτοδιοίκηση; Καλή ερώτηση θα μου πείτε εκτός και αν συμπεριλάβουμε τις μπανανίες που οι ιδιωτικές εταιρίες αποφασίζουν και οι κυβερνήσεις εκτελούν.
Και μην μου πεί κανένας παλαιοημερολογίτης yapee ότι η εργασία σε ιδιωτική συμβουλευτική εταιρία του δημοσίου συνιστά προυπηρεσία στην φορολογική διοίκηση. Η ιδιαίτερη αναφορά στην "διοίκηση" σε αντιδιαστολή με την αναφορά στο "φορολογικό σύστημα" υποδηλοί ενεργή άσκηση πολιτικής. Αλλιώς θα επρόκειτο περί πλεονασμού. Φοβάμαι όμως πως οι πρώην συνάδελφοι του κ. Θεοχάρη δεν υποφέρουν απο τέτοιες λεκτικές ανησυχίες. Η υποβάθμιση της γλωσσικής ικανότητας των νεο-Ελλήνων ήταν το πρώτο βήμα προς την αμάθεια που αυτή με την σειρά της έφερε την γενικολογία για να καταλήξουμε τελικά στην παράδοση του τύπου "ναι σε όλα."
Κλείνω την παρούσα ιερεμιάδα με την ακόλουθη κοινότυπη διαπίστωση.
Απο την εποχή του Σαίξπηρ, οι γραφειοκράτες δεν είχαν και την καλύτερη φήμη.
Ο Άμλετ στον διάσημο μονόλογο του αναφέρει ως λόγο για να προτιμήσει να αναχωρήσει κανείς απο τον μάταιο τούτο κόσμο την βραδυπορία στην εφαρμογή των νόμων και την αυθάδεια των κρατικών λειτουργών:
"...
The pangs of despised Love, the Law’s delay,
The insolence of Office, and the Spurns
...."400 χρόνια πέρασαν και δεν άλλαξαν και πολλά αν κρίνουμε απο τον "μικροαστικό" Γιώργο
Προτείνω λοιπόν να εφαρμοσθεί με ερμηνευτική εγκύκλιο ή κάτι ανάλογο πομπώδες η ακόλουθη διάταξη: φόρους απο εδώ και στο εξής να πληρώνουν τιμής ένεκεν μόνο οι ιδιώτες, με την αρχαιο-ελληνική έννοια φυσικά, δηλαδή οι βλάκες. Μπας και ξυπνήσουν ποτέ και αναρωτηθούν ποιός τους κατάντησε έτσι. Τότε ίσως, και το τονίζω, πιέσουν τους πολιτικούς να πιέσουν τους δασκάλους να βρούν πως έγινε το κακό. Δεν ξέρω αν έτσι θα ξεπληρώσουμε το χρέος. Ελπίζω όμως ότι έτσι δεν θα ξαναδούμε δημόσια κείμενα τόσο προκλητικά ιδιωτικά.
ΥΓ οι θιασώτες του κ. Θεοχάρη τονίζουν το έργο που απετέλεσε στην μηχανοργάνωση, τον τομέα της αυθεντίας του, για να καλύψουν την προκλητική του ανεπάρκεια στα θέματα του φορολογικού μηχανισμού. Καλό θα ήταν πριν τον ανακηρυξούμε σε Μεσσία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης να θεσπίσουμε διαδικασίες για να περνάει κάθε δημόσιο κείμενο απο αυτόματο έλεγχο πριν αναρτηθεί στον ιστό. Το αναφέρω γιατί στο τέλος της προκήρυξης η ακόλουθη φράση βγάζει μάτι "Σύμφωνα με τις διατάξεις της υποπαραγράφου Ε.2.6. του άρθρου μόνου του ν.4093/2012, ..." Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους ...
