Στη δεκαετία του 2000 οι, κατά τεκμήριο αγράμματοι, πολιτικοί μας ανακάλυψαν τις αναφορές στον Θουκυδίδη και την στρατηγική σκέψη με τον ίδιο τρόπο που στην δεκαετία του 1990 είχαν ανακαλύψει τον Καβάφη, δηλαδή επιφανειακά. Ουδέν κακόν, αμιγές καλού θα μου πείτε. Μάθαμε τουλάχιστον το περίφημο διάλογο των Μηλίων ο οποίος έγινε το αντίστοιχο της "Ιθάκης": κολούσε παντού και η αναφορά του θεράπευε "πάσα νόσο και πάσα μαλακία", εκτός ίσως απο αυτή που μας δέρνει. Έτσι αντί να διδασκόμαστε απο τον Θουκυδίδη, τον ξαναζούμε.
Αναρωτιέμαι πόσες και πόσες φορές στην ιστορία του Ελληνικού έθνους, το οποίο ΔΕΝ γεννήθηκε με την επανάσταση κα. Ρεπούση και κε. Βερέμη, οι Ελληνες ξεκίνησαν, και κατ' επέκτασι πλήρωσαν τις συνέπειες, μιας "Σικελικής εκστρατείας". Αυτή η αρχετυπική περιπέτεια περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που σηματοδοτούν και στοιχειώνουν κάθε εθνική μας τραγωδία: μεγαλομανία στους στόχους και έλλειψη σχεδιασμού στην αρχή, ασυνεννοησία και διχόνοια μεταξύ των πρωταγωνιστών στην εκτέλεση, και στο τέλος πόνο και απώλεια που υπερβαίνουν κάθε νοητή κλίμακα.
Η αναφορά στην αρχαία εκείνη περιπέτεια μας δεν είναι τυχαία.
Μετά την πρόσφατη απόφαση του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, να εγκαταλείψει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους διαδόχους θεσμούς της τρόικας και να προκηρύξει ένα δημοψήφισμα παρωδία, ουσιαστικά εισήλθαμε ανεπιστρεπτί στην φάση του πόνου και της οριστικής απώλειας στην ιστορία της δημοσιονομικής κρίσης που ταλανίζει τη χώρα μας εδώ και 5 χρόνια. Νομίζω λοιπόν ότι μια παράλληλη τηλεγραφική αξιολόγηση των πολιτικών που ακολουθήθηκαν είναι αναγκαία: βιώσαμε την απροθυμία του Νικία για σύγκρουση με τα προβλήματα και τα συμφέροντα που λυμαίνονται την χώρα μας, την προδοσία του Αλκιβιάδη με τη μορφή του εγκληματικού PSI, και δυστυχώς τις λοιδωρίες των πολιτικών μας προς τις εισηγήσεις των συγχρόνων Λαμάχων για να επωφεληθουμε μιας κεραυνοβόλου χρεοκοπίας το 2009 όταν οι Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες ήταν απροετοίμαστες.
Τις συνέπειες της Σικελικής εκστρατείας για την αρχαία Αθήνα τις γνωρίζουμε όλοι: υποτέλεια στον αντίπαλο, υποστροφή απο την δημοκρατία στην ολιγαρχία και τελικά καταστροφή του αρχαιο-Ελληνικού κόσμου. Η "Αλκιβιαδική" πρωτοβουλία του Α. Τσίπρα για το δημοψήφισμα ισορροπεί μεταξύ του τζόγου και της προδοσίας. Η καθυστερημένη προκήρυξη, και κατα συνέπεια η εσπευσμένη εκτέλεση, ενός δημοψηφίσματος για ένα θέμα που το Σύνταγμα απαγορεύει, και το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού η πρόταση των Θεσμών δεν ισχύει πιά, εξυπηρετεί αποκλειστικα διχαστικούς σκοπούς.
Όσοι είχαμε το θλιβερό προνόμιο να παρακολουθήσουμε την συνεδρίαση της Βουλής που προκήρυξε το δημοψήφισμα και τη συμπεριφορά της φίλα προσκείμενης στο Συριζα προέδρου της, δεν έχουμε καμμία αμφιβολία ότι το δημοψήφισμα εντάσσεται σε μια στρατηγική διαχείρισης της ήττας μέσω πρόκλησης πόλωσης στο λαό. Φραστικά πυροτεχνήματα που βαπτίζουν τους αντιπάλους "Γερμανοτσολιάδες" και φανταστικές υποσχέσεις για παροχές σε περίπτωση επικράτησης του ΟΧΙ, επιβεβαιώνουν τις κατηγορίες ότι ο Συριζα εμπνέεται απο μια "δημοκρατία" των εξαθλιωμένων τύπου Βενεζουέλας όπου η προσφυγή στο λαό έχει τόση σχέση με τα όσια της δημοκρατίας όση και ο αιώνιος και ατελέσφορος "αρραβώνας" της πόρνης με το νταβατζή της έχει με το μυστήριο του γάμου.
Την ολέθρια αυτή σύγκρουση έρχεται να υποδαυλίσει η άφρων προθυμία με την οποία ο υστερικός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και το διαπλεκόμενο ποταμίσιο κολητήρι του σήκωσαν το μαντήλι της πρόκλησης και συμμετέχουν στον νέο διχασμό. Οι βολεμένοι "πραγματιστές" που ξεσαλώνουν υπερ του ΝΑΙ, αποδεικνύουν μόνο το πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της αυθυποβολής και πόσο κατεστημένη είναι η έλλειψη τόλμης σε καιρούς παρακμής.
Οι στοχευμένες και επίμονες προτάσεις εκ μέρους των θεσμών, εναντίον των ελαχίστων τομέων που η Ελληνική οικονομία παραμένει ανταγωνιστική, τουρισμός και ναυτίλια, ξεπροστιάζουν τις πραγματικές προθέσεις των εταίρων και αποδεικνύουν ότι η χωρίς όρους συμμετοχή μας στην οικογένεια της Ευρωπαικής Ένωσης οδηγεί νομοτελειακά στον εξανδραποδισμό μας. Η θρησκευτική εμμονή υπο την μορφή "Ευρωπαικών οραμάτων" σε δυσλειτουργικά παραδεδομένα δόγματα απο εκδημήσαντες πολιτικούς ταγούς, όρα "εθνάρχης" Κ. Καραμανλής, απλά υπενθυμίζει το πόσο "επαρχιωτική" και εν τέλει αντι-Ευρωπαική είναι η κουλτούρα του ΝΑΙ στην Ελλάδα. Και αν μη τι άλλο, ήθελα να ξέρω ποιός "φωστήρας" ρίσκαρε την διεξαγωγή ανοικτού, μαζικού συλλαλητηρίου όταν είναι γνωστό ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ήταν "βούτυρο στο ψωμί" για μια προβοκάτσια απο την ακόμα ενεργή Χρυσή Αυγή, με αδιανόητες συνέπειες.
Αν υπήρχαν υπεύθυνοι πολιτικοί άνδρες με ψήγματα πολιτικού ταλέντου, είναι αποκαρδιωτική η απουσία του ΠτΔ απο τις εξελίξεις, θα καλούσαν το σκεπτόμενο κομμάτι του Ελληνικού λαού σε αποχή απο αυτή την παρωδία ανατρέποντας στην πράξη τους σχεδιασμούς της παρέας Τσίπρα και θα απαιτούσαν συνέχιση των διαπραγματεύσεων μέχρι της εξεύρεσης επωφελούς και μακρόχρονης λύσης. Σε περίπτωση που οι εμμονικοί ακρο-αριστεροί επιμείνουν στη διεξαγωγή, το σαρωτικό ποσοστό που θα καταγράψουν, απλά θα υπενθυμίσει την ολοκληρωτική φύση του καθεστώτος τους.
Τη νύχτα των εκλογών του Ιανουαρίου που ανέδειξαν τον Σύριζα στην κυβέρνηση, ο αριστερός όχλος που πανηγύριζε, διατυμπάνιζε το εκδικητικό του μένος ψελλίζοντας το συμπλεγματικό σύνθημα "πρώτη φορά, Αριστερά!" Αν ήξεραν να μετρήσουν σωστά θα έβλεπαν ότι είναι η τρίτη (κυβερνήσεις Τζαννετάκη/Ζολώτα και Παπαδήμου οι άλλες δύο) και κινδυνεύει να γίνει "τρίτη και φαρμακερή". Αν ο πρωθουπουργός εννοεί τις συνεχείς αναφορές του στην εθνική υπερηφάνεια και ιστορία ας ανακρούσει πρύμνα και ας ακυρώσει την παρωδία δημοψηφίσματος που προκήρυξε. Αλλιώς θα επιβεβαιώνει το ρητό που είχα διαβάσει σε παλιά γραπτά του υποστηρικού του blogger πιτσιρίκου, ότι σε καιρούς κρίσης "ο πατριωτισμός αποτελεί το καταφύγιο των απατεώνων".
ΥΓ για αυτούς που θέλουν να διδάσκονται απο την ιστορία, ο τίτλος αποτελεί ίσως το πρώτο πολιτικό slogan στην νεότερη Ελλάδα. Το λάνσαραν στον αστοιχείωτο όχλο οι Κωλλέτης και Γρίβας κατά την στάση των Μεγάρων εναντίον του Καποδίστρια.
