Μεγάλη συζήτηση γίνεται στις μέρες μας για την επόμενη εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας. Η μία πλευρά υποστηρίζει ότι η εκλογή είναι αφορμή για μια τεχνητή πρόκληση γενικών εκλογών και απαρχή πορείας απαγκρίστρωσης απο το μνημόνιο και τους δανειστές. Η άλλη, προειδοποιεί ότι η εκλογή είναι αναγκαία για να παραμείνει η χώρα σε τροχιά εξόδου απο την κρίση. Προχωρεί δε και σε συζητήσεις για το πρόσωπο που θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Κ. Παπούλια.
Σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών και την ανάγκη για μια ευρύτερη πλειοψηφία ο ιδανικός υποψήφιος, η μάλλον η ιδανική υποψήφια, πρέπει να αριστεροφέρνει, αλλά όχι και προκλητικά για να μην φοβηθούν οι επενδυτές και πάρουν τα λεφτά τους απο τη χώρα και μείνουμε στον άσσο, να είναι διακεκριμένη στον επαγγελματικό στίβο αλλά σε τομέα μακρυά απο το δημόσιο για να μην την πάρουν για λαικάντζα συνδικαλίστρια ή κομματόσκυλο και τελευταίο και σημαντικό να έχει εκτεταμένη επαφή με την κοινωνία των πολιτών γιατί εδώ που τα λέμε το πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια μιμήθηκε την Μαρία Αντουανέττα και απέφευγε την τριβή με τους πληβείους, ίσως και να κρυβόταν απο τις φάπες.
Με τη διαστροφή που με διακρίνει αντί να σκέφτομαι απο ποιό επαγγελματικό χώρο θα προέλθει η επόμενη πρόεδρος, προσπαθώ να αποφασίσω με δεδομένη την πολιτεία του κάθε διατελέσαντος προέδρου για ποιό επάγγελμα πραγματικά θα έκανε! Έχουμε λοιπόν και λέμε με χρονολογική σειρά και παραλείπωντας τον Φ. Γκιζίκη για προφανείς λόγους:
Μιχαήλ Στασινόπουλος
Σύντομη και αθόρυβη θητεία, έμοιαζε περισσότερο με αποστολή σε μια ταραγμένη περίοδο.
Δεν γνωρίζω αν το νομικό του έργο είναι άξιο μνείας αλλά το λογοτεχνικό του έργο για μικρά παιδιά ήταν ότι έπρεπε. Έπαιξε το ρόλο του δασκάλου της δημοκρατίας σε ένα έθνος που αντιμετώπιζε τη δημοκρατία του παιδικά. Η διεύθυνση φαίνεται πως δεν εξετίμησε το έργο του δεόντως και αντικαταστάθηκε πριν τη λήξη του σχολικού έτους. Κατάλληλο επάγγελμα: δημοδιδάσκαλος
Κωνσταντίνος Τσάτσος
Πανεπιστημιακός δάσκαλος αξιοσημείωτου βεληνεκούς που θα μείνει στην ιστορία για την απόσταση που τον χώριζε απο την νεο-Ελληνική πραγματικότητα. Θα προτιμούσε να συνομιλεί με τον Schlegel και τον Fichte στην Χαιδελβέργη επι της πορείας του Πνεύματος στην Ιστορία, αλλά η τύχη τα έφερε να χαιρετάει τελετουργικά βλαχοδημάρχους στο προεδρικό μέγαρο. Είχε το θράσσος να επισημάνει στον αντάρτη-Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ ότι η Εκκλησία πρέπει να γίνει πιο "φιλοσοφική" (κάτι σαν να λέμε "αφήστε τη νηστεία και πιάστε τα βιβλία") και έκτοτε έφαγε πόρτα κατά το κοινώς λεγόμενο. "Τιμωρήθηκε" για τις αμαρτίες του με το να συμμετάσχει σε τηλεοπτική εκπομπή του Ν. Δήμου και να αποκληθεί συνάδελφος φιλόσοφος. Κατάλληλο επάγγελμα : Γυμνασιάρχης
Κωνσταντίνος Καραμανλής
ο και αποκληθείς σε εποχές παροξυσμού των οπαδών του "Θεός". Άνθρωπος άφιλος και αχάριστος αλλά πέρα πάσης αμφιβολίας ο αποτελεσματικότερος διαχειριστής της κρατικής μηχανής την τελευταία 50ετία. Έμεινε γνωστός γιατί στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει την πρόοδο των δημοσίων έργων και το δημόσιο συμφέρον απειλούσε τους εργολάβους της εποχής και τους έπιανε απο το πέτο (έκτοτε οι εργολάβοι άλλαξαν μόδα, πέταξαν το σακάκι, έγιναν trendy και επι Σημίτη ανέλαβαν και τη διακυβέρνηση της χώρας.) Προερχόταν απο την Ελληνική επαρχία και είχε όλα τα χαρακτηριαστικά του Μακεδόνα τσαμπουκά "Ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε; Α μα θέλω φεύγω και απο ΝΑΤΟ!" Διακρίθηκε για τις κακές γεωγραφικές του γνώσεις ("Η Κύπρος κείται μακράν"). Δυστυχώς, την ώρα που εσωτερικά πάσχιζε να βάλει τα δυο πόδια της Ελλάδας σε ένα παλιομοδίτικο καλούπι που τον εντυπωσίασε κατα την εν Παρισίοις διαμονή του, οι ιδιοφυείς γείτονες ηγέτες προετοίμαζαν την χώρα τους για την μετα-ψυχροπολεμική εποχή που αυτός με τις επαρχιώτικες παραστάσεις του αδυνατούσε να συλλάβει. Βλάχος ων, την έφαγε απο την χωσιά του "πονηρού βλάχου" Παπανδρέου και είχε την ατυχία στο τέλος της ζωής του να δεί την κατάρευση όλων όσων για τα οποία εργάστηκε. Κατάλληλο επάγγελμα: επιστάτης σε αγροικία.
Χρήστος Σαρτζετάκης
Ο μόνος σύγχρονος Έλληνας ο βίος του οποίου έγινε διεθνής ταινία με πρωταγωνιστή πρώτης γραμμής. Αυτό και μόνο θα έφθανε για να αναγνωριστεί ως sex symbol αλλά φρόντισε με τις ιδιόμορφες δηλώσεις του να μας αποδείξει ότι έχει και κωμικό ταλέντο.
Απελάμβανε όσο κανείς άλλος το αξίωμα και φρόντισε να το δείξει στέλνοντας στο αυτόφορο τον ηθοποιό που τον σατίριζε ή επιβάλλοντας στον αοίδιμο Πατριάρχη Δημήτριο να του κάνει υποδοχή. Η μνημειώδης δήλωση του "Είμαστε έθνος ανάδελφο" απέδειξε ότι καταλάβαινε περισσότερα απο όσα έδειχνε. Μείναμε με την απορία γιατί δεν μας τα είπε. Κατάλληλο επάγγελμα: πρωταγωνιστής στο θίασο του Μολιέρου στην αυλή του Λουδοβίκου 14ου.
Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος
Ήταν ο εφιάλτης των στενογράφων της Βουλής λόγω της ταχύτητας με την οποία αγόρευε.
Άρχισε εντυπωσιακά την πολιτική του σταδιοδρομία, στη μέση βρέθηκε σε τέλμα αλλά στο τέλος ο επιμένων νικά! Κάτι σαν την Γλυκερία δηλαδή. Απεδείχθη ο προσαρμοστικότερος των Ελλήνων προέδρων. Άρεσε στους συντηρητικούς γιατί πλήρωνε το κρασί στα γεύματα του, στους αριστερούς γιατί ήλεγξε λεκτικά τον πρόεδρο Clinton και στις νοικοκυρές γιατί έλεγε "χαριτωμενιές" στη Θάνου. Δυστυχώς έμεινε σιωπηλός και άπραγος στην εθνική ταπείνωση στα Ίμια, στην επέλαση της διαφθοράς στο δημόσιο βίο επι διακυβέρνησης Σημίτη και στην προσβολή της θρησκευτικής συνείδησης του λαού στο θέμα των ταυτοτήτων. Κατάλληλο επάγγελμα: ραδιοφωνικός sportscaster στημένων αγώνων box.
Κάρολος Παπούλιας
Ουδέν σχόλιον γιατί η "δημοκρατία" της οποίας προίσταται κολάζει την κριτική προς το πρόσωπο του ποινικά.
Sunday, November 16, 2014
Saturday, November 15, 2014
What did you do in WWII or what modern Greeks are really proud of
I have been leading a vagabond life: Ann Arbor, Austin, San Diego, Mountain View, and now Zurich. I can hardly remember the number of times I have introduced myself to strangers but most of the times the following pattern emerged: after a short conversation either through a direct question ("where are you from?") or a semi-obvious deduction based on my last name ("I have a good friend from Greece. His last name is Papadopoulos / Stefanopoulos / you-name-it-opoulos.") the inevitable conclusion is reached: I am Greek.
Now here is the funny thing. I may appear as a morose guy in general (a dear friend recognized in me the opening lines from Dostoevsky's "Notes from the Underground", those of you who have read it will understand what I am talking about) but upon hearing of my origin, I have always received people's positive feedback, apart from once. The one exception does not really count; he had recovered from a severe stroke, apparently not fully.
The nice thing about people is that coming from different backgrounds and educational levels, each one has his own way of being nice to you. Simple fellows usually tell me something along these lines: "My sister went to Greece for vacations last year and she had a great time" or "2 blocks from where I work there is a Greek restaurant that I like to go and have gyros". Not very polished but the point is gladly taken. On the other hand side, guys with serious formal education usually go like this: "Damn you Greeks! We owe everything in our culture to you! What would we do without democracy and philosophy?" or for those with more of a baroque taste "I can observe the bravery of Achilleas and the cunning of Ulysses in your argument. Was the goddess Athena your teacher?" I am usually surrounded by CS/EE/Math PhDs so I had most of the latter. And I must confess it is starting to get me on the nerves (the spiteful guy from Dostoevsky comes to surface again.)
It is getting me on the nerves not just because it is wrong ("you do not have real democracy and your philosophy is an abomination") but mainly because it is so out of touch with contemporary reality. Modern Greeks, do not spend their time walking around the agora dressed in tunics debating about philosophy. Nobody seeks the enlightenment from Apollo (or even more receives it) and the name "Dionisios", the contemporary form of the ancient name "Dionysus", is associated in people's conscience more with Christian forgiveness rather than ... drinking! In one word: you've got it all wrong.
Most people upon hearing these news react like children who realize that Santa Claus does not really exist. "Shame on you! Bastards! You all come from the Turks!" and so on. Even worse, some go even further to claim that the loss of that fake identity, brings with it a loss in pride. In other words, what could contemporary Greeks be proud of? I hope that the answer to this question will give a glimpse of the true identity of modern Greeks.
Putting aside the exaggerations of the past, our current identity is much more humble. It carries a certain amount of wisdom in it. Greeks have twice ruled the world (and by extension twice lost it.) Yet, they are the only ones who still have the face to go back to the places they have ruled. In Middle East the name "Greek" is greeted with friendship and in Afghanistan the name "Alexander" still commands respect after roughly 2300 years. In comparison, it took only a couple for G. W. Bush to trash his name (and by extension of his country) in that region of the world.
Our world is a world of change. Heraclitus of Ephesus, the first Greek "mega-genius", put it succinctly: "everything flows." What matters is not how people perceive you when you have power. What matters is how people perceive you when you have lost your power. A good name in the latter case, is something to be truly proud of.
Furthermore, it is undeniable that modern West, which boats a heritage going back to ancient Greece, is founded upon the ideas of rational thought and power. Descartes takes Euclidean geometry as a model of clarity for his philosophy and Machiavelli aspires to reach Thucydides in insight about what it takes to govern successfully. What is not immediately obvious is that living by rational thought and power is not inline with living a life of sacrifice.
Choosing to be the victim definitely does not make sense in any rational way neither it increases one's power. Still, that is exactly what the Greeks chose to do in 1940 when they fought outnumbered against Fascist Italy and ultimately won. That is exactly what the Greeks chose to do in 1941 when they fought even more outnumbered against Nazi Germany and ultimately lost. That is exactly what the Cypriots chose to do in the '50s when they fought against Imperialist Britain and won their freedom. That is exactly what Greeks and Cypriots chose to do in 1974 when they chose to fight the US-backed Turkish invasion and won their right to be the legal representatives of the island. A life of sacrifice has as its clearest symbol, the Cross. The Cross has been inspiring the Greeks for the last 2000 years and like St. Paul their life on the Cross of history has been their pride.
At the same time the self declared children of Athena and Apollo had been partying in the streets of Nazi-occupied Paris after they loudly questioned "why fight?" and finally they declared in their philosophy that "God is dead". So much for a genuine cultural and spiritual lineage to Greece.
In contemporary times suffering can take many forms, e.g., refusing to submit to an unjust power, coping with the inequalities of a rigged financial system, staying faithful to life during the time of a crippling disease. I could go on for ever, and I fear that my natural tendency for sarcasm is not my best ally in making my message come across. I am not trying to point any fingers but I am afraid that the messages we get from our current ideology will not make us proud, e.g., 2500 years down the road when people of that era will reflect upon our lives. Which way of life is right and which is wrong? For sure, history will tell. I do not have a definite answer but I am optimistic for the modern Greek way. After all, history was the first Greek science.
P.S This post is a bit overdue. On 10/28 we celebrated Greece's refusal to submit to the Axis powers during WWII. The post is dedicated to the memory of P.M Ioannis Metaxas, King George B' of the Hellenes and all the veterans of the 1940 Albanian campaign. Your sacrifice so that we do not speak German today was not in vain. I still cannot speak proper German.
Now here is the funny thing. I may appear as a morose guy in general (a dear friend recognized in me the opening lines from Dostoevsky's "Notes from the Underground", those of you who have read it will understand what I am talking about) but upon hearing of my origin, I have always received people's positive feedback, apart from once. The one exception does not really count; he had recovered from a severe stroke, apparently not fully.
The nice thing about people is that coming from different backgrounds and educational levels, each one has his own way of being nice to you. Simple fellows usually tell me something along these lines: "My sister went to Greece for vacations last year and she had a great time" or "2 blocks from where I work there is a Greek restaurant that I like to go and have gyros". Not very polished but the point is gladly taken. On the other hand side, guys with serious formal education usually go like this: "Damn you Greeks! We owe everything in our culture to you! What would we do without democracy and philosophy?" or for those with more of a baroque taste "I can observe the bravery of Achilleas and the cunning of Ulysses in your argument. Was the goddess Athena your teacher?" I am usually surrounded by CS/EE/Math PhDs so I had most of the latter. And I must confess it is starting to get me on the nerves (the spiteful guy from Dostoevsky comes to surface again.)
It is getting me on the nerves not just because it is wrong ("you do not have real democracy and your philosophy is an abomination") but mainly because it is so out of touch with contemporary reality. Modern Greeks, do not spend their time walking around the agora dressed in tunics debating about philosophy. Nobody seeks the enlightenment from Apollo (or even more receives it) and the name "Dionisios", the contemporary form of the ancient name "Dionysus", is associated in people's conscience more with Christian forgiveness rather than ... drinking! In one word: you've got it all wrong.
Most people upon hearing these news react like children who realize that Santa Claus does not really exist. "Shame on you! Bastards! You all come from the Turks!" and so on. Even worse, some go even further to claim that the loss of that fake identity, brings with it a loss in pride. In other words, what could contemporary Greeks be proud of? I hope that the answer to this question will give a glimpse of the true identity of modern Greeks.
Putting aside the exaggerations of the past, our current identity is much more humble. It carries a certain amount of wisdom in it. Greeks have twice ruled the world (and by extension twice lost it.) Yet, they are the only ones who still have the face to go back to the places they have ruled. In Middle East the name "Greek" is greeted with friendship and in Afghanistan the name "Alexander" still commands respect after roughly 2300 years. In comparison, it took only a couple for G. W. Bush to trash his name (and by extension of his country) in that region of the world.
Our world is a world of change. Heraclitus of Ephesus, the first Greek "mega-genius", put it succinctly: "everything flows." What matters is not how people perceive you when you have power. What matters is how people perceive you when you have lost your power. A good name in the latter case, is something to be truly proud of.
Furthermore, it is undeniable that modern West, which boats a heritage going back to ancient Greece, is founded upon the ideas of rational thought and power. Descartes takes Euclidean geometry as a model of clarity for his philosophy and Machiavelli aspires to reach Thucydides in insight about what it takes to govern successfully. What is not immediately obvious is that living by rational thought and power is not inline with living a life of sacrifice.
Choosing to be the victim definitely does not make sense in any rational way neither it increases one's power. Still, that is exactly what the Greeks chose to do in 1940 when they fought outnumbered against Fascist Italy and ultimately won. That is exactly what the Greeks chose to do in 1941 when they fought even more outnumbered against Nazi Germany and ultimately lost. That is exactly what the Cypriots chose to do in the '50s when they fought against Imperialist Britain and won their freedom. That is exactly what Greeks and Cypriots chose to do in 1974 when they chose to fight the US-backed Turkish invasion and won their right to be the legal representatives of the island. A life of sacrifice has as its clearest symbol, the Cross. The Cross has been inspiring the Greeks for the last 2000 years and like St. Paul their life on the Cross of history has been their pride.
At the same time the self declared children of Athena and Apollo had been partying in the streets of Nazi-occupied Paris after they loudly questioned "why fight?" and finally they declared in their philosophy that "God is dead". So much for a genuine cultural and spiritual lineage to Greece.
In contemporary times suffering can take many forms, e.g., refusing to submit to an unjust power, coping with the inequalities of a rigged financial system, staying faithful to life during the time of a crippling disease. I could go on for ever, and I fear that my natural tendency for sarcasm is not my best ally in making my message come across. I am not trying to point any fingers but I am afraid that the messages we get from our current ideology will not make us proud, e.g., 2500 years down the road when people of that era will reflect upon our lives. Which way of life is right and which is wrong? For sure, history will tell. I do not have a definite answer but I am optimistic for the modern Greek way. After all, history was the first Greek science.
P.S This post is a bit overdue. On 10/28 we celebrated Greece's refusal to submit to the Axis powers during WWII. The post is dedicated to the memory of P.M Ioannis Metaxas, King George B' of the Hellenes and all the veterans of the 1940 Albanian campaign. Your sacrifice so that we do not speak German today was not in vain. I still cannot speak proper German.
Tuesday, September 23, 2014
Πάγκαλος for president!
Θα έχετε ασφαλώς ακούσει τις τελευταίες δηλώσεις του λαλιστάτου πρώην αντιπροέδρου της κυβερνήσεως κ. Παγκάλου. Ναι, αναφέρομαι σε αυτές που "ομολόγησε" ότι στις τελευταίες εκλογές ψήφισε το κόμμα της ΝΔ για να στερήσει, κατα το μέτρο των δυνάμεων του, την πρώτη θέση απο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ομολογώ ότι αυτή η δήλωση φανερώνει πολιτική ωριμότητα και με ξάφνιασε ευχάριστα.
Δείχνει ωριμότητα γιατί κανείς σώφρων δεν διώχνει το κακό, ΝΔ εν προκειμένω, για να φέρει το χειρότερο, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ. Μου προκάλεσε δε ευχάριστο ξάφνιασμα γιατί ο κ. Πάγκαλος μας έχει συνηθίσει σε πολλές προκλητικές και αρκετές ανόητες δηλώσεις. Ποιός μπορεί να ξεχάσει το θρασύ "μαζί τα φάγαμε", το "διπλωματικό" "η Γερμανία έχει μυαλό νάνου" και το "συναινετικό" "θα γίνει Πεκίνο"; Αυτό το τελευταίο τώρα που το καλό-σκέφτομαι φανερώνει τις Πασοκικές ρίζες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά μάλλον ο κ. Πάγκαλος ούτε που θα θέλει να το ακούει.
Ουδέν κακό αμιγές καλού! Πιστεύω ότι η τάση του κ. Παγκάλου να μην συγκρατεί τη γλώσσα του μπορεί να αποβεί χρήσιμη, ή τουλάχιστον διασκεδαστική. Τα παραπολιτικά ρεπορτάζ, ο χαρακτηρισμός είναι εμφατικά αξιολογικός, αναφέρουν ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι σε αναζήτηση υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ο πήχης έχει πέσει τόσο χαμηλά που επικρατέστεροι είναι η αρσενική και η θηλυκή ενσάρκωση του πολιτικού "τίποτα" (άλλη μια "ιπποτική" δήλωση του κ. Παγκάλου για τον τότε αντίπαλο του Δ. Αβραμόπουλο) : ο Φ. Κουβέλης και η Μ. Δαμανάκη. Μπροστά τους ο κ. Αβραμόπουλος δείχνει πολιτικός γίγαντας.
Κάνω έκκληση στην κυβέρνηση να αναθεωρήσει τις απόψεις της και να προτείνει για το αξίωμα τον κ. Πάγκαλο. Κίνδυνος για το πολίτευμα δεν υπάρχει κανείς, παρά την προιστορία της οικογενείας Παγκάλου, ο ρόλος του ΠτΔ είναι πια διακοσμητικός. Απεναντίας η ανάμνηση και μόνο της στρατιάς του Έβρου, ένα απο τα ελάχιστα θετικά του Στρατηγού, έστω λόγω συνωνυμίας, μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα για την εθνική μας αυτοπεποίθηση. Επιπλέον όσοι γνωρίζουν καλά τον κ. Πάγκαλο αναφέρουν ότι είναι κάτοχος σημαντικής μόρφωσης, γεγονός που μπορεί παλαιά να εθεωρείτο δεδομένο για πολιτικό με κορυφαίες φιλοδοξίες σήμερα όμως είναι πολύ αμφισβητούμενο. Όπως και να το κάνουμε και μαζί να γράψουν διαγώνισμα η κ. Δαμανάκη και ο κ. Κουβέλης, μάλλον καλύτερα θα τα πάει ο κ. Πάγκαλος. Αν μη τι άλλο, ακόμα και αν ξέρουν τις απαντήσεις, δεν θα δώσουν κοινή κόλλα. Είναι παράδοση της Αριστεράς στην Ελλάδα η διάσπαση. Πως περιμένετε να ενώσουν τον Ελληνικό λαό;
Η ουσία όμως της υποψηφιότητας Παγκάλου είναι ακριβώς στις ατυχείς δηλώσεις που νομοτελειακά θα κάνει και θα μας εκθέσει. Φαντάζεστε π.χ. σε επίσκεψη του Τούρκου ομόλογου του να "τα πάρει" και να δηλώσει "οι Τούρκοι είναι βάρβαροι και δεν έχουν θέση στην ΕΕ, για να μην πώ και στον πολιτισμένο κόσμο;" Ή ακόμα καλύτερα, "Αι σιχτίρ εσείς και τα σήριαλ σας!"; Προβλέπω ότι οι Έλληνες θα τον αποθεώσουν γιατί επιτέλους θα βρούν ένα πρόεδρο "να τα λέει καλά" και να τους "αισθάνεται"(τι παραπάνω έκανε ο Στεφανόπουλος;), η Χρυσή Αυγή δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, η αριστερή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ θα καταδικάσει τον αυξανόμενο εθνικισμό στην κοινωνία, ο Κ. Μητσοτάκης και η Ν. Μπακογιάννη θα υποστηρίξουν ότι μόνο αυτοί μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματική εξωτερική πολιτική, οι Ευρωπαίοι "σύμμαχοι" θα μας ψέξουν υποκριτικά μετα βίας συγκρατώντας τη χαρά τους και η Τουρκία θα μας κηρύξει επιτέλους τον πόλεμο. ΄Ολοι χαρούμενοι δηλαδή! Προβλέπω ότι θαυματουργικά η νίκη θα έρθει με το μέρος μας και οι προφητείες θα επαληθευθούν! Ένας Πάγκαλος θα μπεί στην Αγια-Σοφιά και ο Κασιδιάρης θα προσφερθεί να τον υπηρετεί μέχρι τέλους, κάτι σαν τον Θόδωρο του παλαιού Καραμανλή. Πάγκαλος for president!
Ομολογώ ότι αυτή η δήλωση φανερώνει πολιτική ωριμότητα και με ξάφνιασε ευχάριστα.
Δείχνει ωριμότητα γιατί κανείς σώφρων δεν διώχνει το κακό, ΝΔ εν προκειμένω, για να φέρει το χειρότερο, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ. Μου προκάλεσε δε ευχάριστο ξάφνιασμα γιατί ο κ. Πάγκαλος μας έχει συνηθίσει σε πολλές προκλητικές και αρκετές ανόητες δηλώσεις. Ποιός μπορεί να ξεχάσει το θρασύ "μαζί τα φάγαμε", το "διπλωματικό" "η Γερμανία έχει μυαλό νάνου" και το "συναινετικό" "θα γίνει Πεκίνο"; Αυτό το τελευταίο τώρα που το καλό-σκέφτομαι φανερώνει τις Πασοκικές ρίζες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά μάλλον ο κ. Πάγκαλος ούτε που θα θέλει να το ακούει.
Ουδέν κακό αμιγές καλού! Πιστεύω ότι η τάση του κ. Παγκάλου να μην συγκρατεί τη γλώσσα του μπορεί να αποβεί χρήσιμη, ή τουλάχιστον διασκεδαστική. Τα παραπολιτικά ρεπορτάζ, ο χαρακτηρισμός είναι εμφατικά αξιολογικός, αναφέρουν ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι σε αναζήτηση υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ο πήχης έχει πέσει τόσο χαμηλά που επικρατέστεροι είναι η αρσενική και η θηλυκή ενσάρκωση του πολιτικού "τίποτα" (άλλη μια "ιπποτική" δήλωση του κ. Παγκάλου για τον τότε αντίπαλο του Δ. Αβραμόπουλο) : ο Φ. Κουβέλης και η Μ. Δαμανάκη. Μπροστά τους ο κ. Αβραμόπουλος δείχνει πολιτικός γίγαντας.
Κάνω έκκληση στην κυβέρνηση να αναθεωρήσει τις απόψεις της και να προτείνει για το αξίωμα τον κ. Πάγκαλο. Κίνδυνος για το πολίτευμα δεν υπάρχει κανείς, παρά την προιστορία της οικογενείας Παγκάλου, ο ρόλος του ΠτΔ είναι πια διακοσμητικός. Απεναντίας η ανάμνηση και μόνο της στρατιάς του Έβρου, ένα απο τα ελάχιστα θετικά του Στρατηγού, έστω λόγω συνωνυμίας, μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα για την εθνική μας αυτοπεποίθηση. Επιπλέον όσοι γνωρίζουν καλά τον κ. Πάγκαλο αναφέρουν ότι είναι κάτοχος σημαντικής μόρφωσης, γεγονός που μπορεί παλαιά να εθεωρείτο δεδομένο για πολιτικό με κορυφαίες φιλοδοξίες σήμερα όμως είναι πολύ αμφισβητούμενο. Όπως και να το κάνουμε και μαζί να γράψουν διαγώνισμα η κ. Δαμανάκη και ο κ. Κουβέλης, μάλλον καλύτερα θα τα πάει ο κ. Πάγκαλος. Αν μη τι άλλο, ακόμα και αν ξέρουν τις απαντήσεις, δεν θα δώσουν κοινή κόλλα. Είναι παράδοση της Αριστεράς στην Ελλάδα η διάσπαση. Πως περιμένετε να ενώσουν τον Ελληνικό λαό;
Η ουσία όμως της υποψηφιότητας Παγκάλου είναι ακριβώς στις ατυχείς δηλώσεις που νομοτελειακά θα κάνει και θα μας εκθέσει. Φαντάζεστε π.χ. σε επίσκεψη του Τούρκου ομόλογου του να "τα πάρει" και να δηλώσει "οι Τούρκοι είναι βάρβαροι και δεν έχουν θέση στην ΕΕ, για να μην πώ και στον πολιτισμένο κόσμο;" Ή ακόμα καλύτερα, "Αι σιχτίρ εσείς και τα σήριαλ σας!"; Προβλέπω ότι οι Έλληνες θα τον αποθεώσουν γιατί επιτέλους θα βρούν ένα πρόεδρο "να τα λέει καλά" και να τους "αισθάνεται"(τι παραπάνω έκανε ο Στεφανόπουλος;), η Χρυσή Αυγή δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, η αριστερή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ θα καταδικάσει τον αυξανόμενο εθνικισμό στην κοινωνία, ο Κ. Μητσοτάκης και η Ν. Μπακογιάννη θα υποστηρίξουν ότι μόνο αυτοί μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματική εξωτερική πολιτική, οι Ευρωπαίοι "σύμμαχοι" θα μας ψέξουν υποκριτικά μετα βίας συγκρατώντας τη χαρά τους και η Τουρκία θα μας κηρύξει επιτέλους τον πόλεμο. ΄Ολοι χαρούμενοι δηλαδή! Προβλέπω ότι θαυματουργικά η νίκη θα έρθει με το μέρος μας και οι προφητείες θα επαληθευθούν! Ένας Πάγκαλος θα μπεί στην Αγια-Σοφιά και ο Κασιδιάρης θα προσφερθεί να τον υπηρετεί μέχρι τέλους, κάτι σαν τον Θόδωρο του παλαιού Καραμανλή. Πάγκαλος for president!
Sunday, August 31, 2014
Plato's kitchen
I am (re)reading "From Socrates to Sartre: the philosophic quest". In my humble opinion it is the most readable introduction to philosophy I ever came across. Why am I reading it? To start with, I want to make sure I really understand the work of major philosophers before I dive into modern philosophy :) (I admit that the argument is kind of circular). But even more, I want to make sure I really understand Aristotle before I venture into reading a book I set my eyes on many years ago: "The Name of the Rose." Is it necessary to know Aristotle inside out before you read it? I guess not, but given that the story is set in a medieval monastery in western Europe, I would expect to find many arguments based on scholastic philosophy and Aristotle. Hence, my effort.
I have to admit that the aforementioned book does not focus on Aristotle as much as I would like. Sigh. But it does focus on Plato. Skimming through the pages of the book, I ran into Plato's theory of justice. Plato was a prolific and charming writer and a lot of his works made it to our day. You might be familiar with his work on knowledge, i.e., his theory of forms (or ideas). For example, in another existential level there is the idea of the perfect horse and all horses on Earth are just imperfect copies of it. (was he trying to say that Jolly Jumper is not perfect? No way.) Same thing for apples, trees, etc. A weird theory overall but still cute. If you move to his theory on politics there it gets creepy (yes, I mean the part with the kids should be raised by the state after the age of 6.)
Anyway. What is justice according to Plato? When is it achieved? The question is discussed in Plato's book "The Republic." In this book, written in the form of a dialogue between Socrates and a bunch of other Athenians during a banquet, Socrates goes on demolishing the opinions of other participants before offering his own. The one that deserves to focus on here is offered by a merchant, Cephalus, who says bluntly "justice is paying your debts." To make a long story short, Plato finally argues that the soul has reached "justice" when the constituent parts forming it are in the right analogy. What are these elements? Logical reasoning ("λογιστικό"), mood ("θυμοειδές") and desires ("βουλητικό"). Note, that you can extend and apply this definition from, e.g., a society (people, authorities, government make up the ideal society according to Plato), to a family (kids, parents) down to ... food. Mmmm yummy.
What is the right analogy? Plato does not say much about that, but to be sure as far as societies are concerned he favors a very centralized system, hence he got a bad reputation of being rather totalitarian. Being totalitarian is something that most "normal" people verbally condemn but I have a sneaky feeling that secretly have a lot of tolerance, if not support, for it. You do not believe me? What about the management style of the late Steve Jobs? It was hailed as the secret sauce behind the success and aesthetics of the Apple products. But I digress.
Fast forward 2300 years to my late aunt Irene's kitchen where her husband, my also late uncle Paul, was tasting her food. He would unfailingly comment whether some ingredient was "according to its justice" meaning in the right analogy. A rather annoying habit that used to drive my late aunt furious. Could this be a remnant of Platonic thought in our language? Or was it just because my uncle was an educated man? I think the former. Great ideas tend to stick around. Even in different forms (no pun to Plato's theory.)
Speaking of forms I once semi-seriously argued that Plato's influence on modern Greek kitchen does not stop there. It is no secret that Plato had a great admiration for geometry. In the entrance of his school, the "Academy", there was a sign warning "let no one who does not know geometry enter".
Looking around the dishes found in the world which ones stand out as the ones with a most clear geometric cylinder-like form? You got it, "gyros" and "pita-gyros"! It comes as no surprise that googling "Plato restaurant" returns enough results although I fear most restaurateurs will side with Cephalus' view on justice. Well deserved!
I have to admit that the aforementioned book does not focus on Aristotle as much as I would like. Sigh. But it does focus on Plato. Skimming through the pages of the book, I ran into Plato's theory of justice. Plato was a prolific and charming writer and a lot of his works made it to our day. You might be familiar with his work on knowledge, i.e., his theory of forms (or ideas). For example, in another existential level there is the idea of the perfect horse and all horses on Earth are just imperfect copies of it. (was he trying to say that Jolly Jumper is not perfect? No way.) Same thing for apples, trees, etc. A weird theory overall but still cute. If you move to his theory on politics there it gets creepy (yes, I mean the part with the kids should be raised by the state after the age of 6.)
Anyway. What is justice according to Plato? When is it achieved? The question is discussed in Plato's book "The Republic." In this book, written in the form of a dialogue between Socrates and a bunch of other Athenians during a banquet, Socrates goes on demolishing the opinions of other participants before offering his own. The one that deserves to focus on here is offered by a merchant, Cephalus, who says bluntly "justice is paying your debts." To make a long story short, Plato finally argues that the soul has reached "justice" when the constituent parts forming it are in the right analogy. What are these elements? Logical reasoning ("λογιστικό"), mood ("θυμοειδές") and desires ("βουλητικό"). Note, that you can extend and apply this definition from, e.g., a society (people, authorities, government make up the ideal society according to Plato), to a family (kids, parents) down to ... food. Mmmm yummy.
What is the right analogy? Plato does not say much about that, but to be sure as far as societies are concerned he favors a very centralized system, hence he got a bad reputation of being rather totalitarian. Being totalitarian is something that most "normal" people verbally condemn but I have a sneaky feeling that secretly have a lot of tolerance, if not support, for it. You do not believe me? What about the management style of the late Steve Jobs? It was hailed as the secret sauce behind the success and aesthetics of the Apple products. But I digress.
Fast forward 2300 years to my late aunt Irene's kitchen where her husband, my also late uncle Paul, was tasting her food. He would unfailingly comment whether some ingredient was "according to its justice" meaning in the right analogy. A rather annoying habit that used to drive my late aunt furious. Could this be a remnant of Platonic thought in our language? Or was it just because my uncle was an educated man? I think the former. Great ideas tend to stick around. Even in different forms (no pun to Plato's theory.)
Speaking of forms I once semi-seriously argued that Plato's influence on modern Greek kitchen does not stop there. It is no secret that Plato had a great admiration for geometry. In the entrance of his school, the "Academy", there was a sign warning "let no one who does not know geometry enter".
Looking around the dishes found in the world which ones stand out as the ones with a most clear geometric cylinder-like form? You got it, "gyros" and "pita-gyros"! It comes as no surprise that googling "Plato restaurant" returns enough results although I fear most restaurateurs will side with Cephalus' view on justice. Well deserved!
A challenge to those who look down on nationalism
The world's lowest quality magazine is called "Cosmopolitan". Explain that!
Monday, August 4, 2014
Μια βιβλιοκριτική για το βιβλίο "Σκηνές απο το βίο του Ματίας Αλμοσίνο" σε σχέση με τον "Περίπλου" του Δ. Ρώμα
"Πας μετά Ρώμα περιπλανώμενος, γάιδαρος!" Αυτό σκέφτηκα μόλις άκουσα την υπόθεση του τελευταίου βιβλίου του Ισιδώρου Ζουργού. Ποιά μυθιστορηματική σύνθεση μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα στην τιτάνεια σύνθεση του Περίπλου που ψηλαφεί τρείς αιώνες νεο-Ελληνικού βίου; Είναι δυνατόν να αναμετρηθεί κανείς με την τιτάνια μορφή του κορυφαίου "εγκυκλοπαιδιστή" των νεο-Ελληνικών γραμμάτων;
Και όμως! Το νοητό σκάφος του Ζουργού περνά μέσα απο τις συμπληγάδες και βγαίνει ακέραιο. Αν ο συγγραφέας επέλεγε για το ταξίδι του μια υπόθεση αντίστοιχου μεγαλείου με τις γαλεάτσες των Νταβιτσέντσα θα συντριβόταν στα βράχεια της σύγκρισης με το πόνημα του Ζακυνθινού κόντε. Επικεντρωνόμενος όμως στο βίο του Ματίας Αλμοσίνο, ενός δευτερεύοντα χαρακτήρα απο το κλίμα του θιάσου του Περίπλου, ο συγγραφέας καθοδηγεί το νοητό αυτό τρεχαντήρι, ελίσσεται, αποφεύγει τα βαθειά νερά και ολοκληρώνει το ταξίδι του με επιτυχία.
Ο χαρακτήρας του Ματίας Αλμοσίνο είναι το αρχέτυπο του συγχρόνου ανθρώπου που ξεπετάχτηκε με ορμή απο την εποχή της επιστημονικής επανάστασης. Οπλισμένος με το εξέχον ταλέντο του στην επιστήμη, ο Αλμοσίνο αναλαμβάνει τα ηνία της ζωής του και διατρέχει μια ξέφρενη πορεία στην Ευρωπαική ήπειρο. Στη διάρκεια αυτής της πορείας, ζώντας την ψευδαίσθηση της αυτονομίας συναντιέται με τις τρείς μεγάλες μονοθειστικές θρησκείες, αναμετριέται με αυτές, τις απορρίπτει και στο τέλος γνωρίζει τον αληθινό Θεό.
Ο Ματίας Αλμοσίνο Εβραίος το γένος, γεννημένος στην Βασιλεία της Ελβετίας, ανατρέφεται μέσα στην Ιουδαική παράδοση πριν ο χαρακτήρας του θρησκομανούς πατέρα του τον αναγκάσει να ζητήσει καταφύγιο στην Ελληνική κοινότητα της Βενετίας και στο διάσημο πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Εκεί με τη βοήθεια του Τζαντιώτη θετού του πατέρα, βαπτίζεται Χριστιανός και ανδρώνεται φυσικά και επιστημονικά. Επόμενοι σταθμοί η Ζάκυνθος, η Κωνσταντινούπολη, το Λονδίνο, η Μολδαβία, η Ρωσία και στο τέλος η Ι. Μονή Διονυσίου στο Άγιο Όρος.
Σε αντίθεση με τον Περίπλου του Ρώμα, όπου τα δύο κεντρικά θέματα είναι ο αγώνας του Γένους απο την καταστροφή προς την παλιγγενεσία και η επέλαση της επιστήμης σε βάρος της αλχημείας, ο Ζουργός επιλέγει να μελετήσει σε βάθος την πορεία ενός και μόνο χαρακτήρα. Η επιλογή αυτή, μια "Κοπερνίκεια" στροφή, προσδίδει στο θέμα αυτονομία και μια συμπάθεια που κερδίζει την εύνοια του αναγνώστη.
Στον Περίπλου, με "Π" κεφαλαίο παρακολουθούμε κάθε γενιά της φανταστικής οικογένειας των Νταβιτσέντσα, να δίνει την σκυτάλη στην επόμενη, άλλοτε με μεγάλη επιτυχία, άλλοτε με μικρότερη. Κοινό συνθετικό στοιχείο και μέτρο σύγκρισης της αξίας των χαρακτήρων η πεποίθηση ότι "Η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει". Επιπλέον όμως, ο Περίπλους δεν είναι μόνο, ένα μεγαλειώδες εθνικό χρονικό, κάτι ανάλογο με τους "Μαυρόλυκους" του Θ. Πετσάλη-Διομήδη. Είναι επίσης και ένα συναξάρι του Ευρωπαικού πνεύματος. Κάθε Νταβιτσέντσα είναι ένα παιδί της εποχής του, που αφοσιώνεται στα μυστικά της Αλχημείας ή ενθουσιάζεται με τον νεο-ανακαλυφθέντα μηχανισμό της κυκλοφορίας του αίματος. Οι Νταβιτσέντσα αλληλογραφούν ως ίσοι προς ίσο με τον Γαλιλαίο ή τον Χάρβευ και συνομιλούν με τον Παναγιώτη Νικούσιο.
Σε απόλυτη αντιδιαστολή, η ζωή του Ματίας Αλμοσίνο δεν αφήνει περιθώρια για κανενός είδους εθνική ανάταση. Υπο αυτή την έννοια το μυθιστόρημα καθίσταται απολύτως σύγχρονο αφού αντηχεί το κλίμα της εποχής της κρίσης. Ο Ματίας Αλμοσίνο είναι ένας χαρακτήρας χωρίς εθνική ταυτότητα, χωρίς αλληλεγγύη προς καμμία πατρίδα. Ο μόνος σύνδεσμος που δένει τον Αλμοσίνο είναι με τις πόλεις που πραγματοποίησε την μετεωρική του πορεία.
Ο περίπλους του Ζουργού είναι απλοικός, χωρίς "π" κεφαλαίο, μια ανθρώπινη ιστορία επικεντρωμένη στην ζωή ενός χαρακτήρα στην οποία ο συγγραφέας ξεδιπλώνει το δυνατό σημείο του συγγραφικού του ταλέντου: τον λυρικο-φιλοσοφικό στοχασμό. Σε σχέση με τα προηγούμενα του έργα ο συγγραφέας εμφανίζεται πιο ώριμος παρά ποτέ. Ο λυρισμός του είναι πιο μετρημένος π.χ. σε σχέση με την "Αηδονόπιτα" και ο φιλοσοφικός του στοχασμός πιο ουσιαστικός για την περιπέτεια της ανθρώπινης ζωής π.χ. σε σχέση με τα "Ανεμώλια".
Αν υπάρχει ένα σημείο που το βιβλίο υστερεί φανερά, είναι στη σκιαγράφιση των δευτερεόντων χαρακτήρων. Ίσως με αυτό τον τρόπο ο συγγραφέας να θέλει να δώσει έμφαση στο κύριο αντικείμενο του βιβλίου, το βίο του πρωταγωνιστή, αλλά μου φαίνεται ότι κανείς απο τους χαρακτήρες του Ζουργού δεν έχει αποτυπωθεί με αρκετή ένταση. Σαν ο συγγραφέας να εξήντλησε όλο του το μελάνι στην προσωπικότητα του Ματίας Αλμοσίνο και όταν ήρθε η ώρα να σχεδιάσει τους άλλους χαρακτήρες απλώς τους σκιαγράφησε. Ο κυρ-Παναγιώτης είναι μια σκιά μπροστά στην "Ομηρική" μορφή του κολονέλου Διπλοβατάτζη, αυτού του διαχρονικού Έλληνα φιλοσόφου-πολεμιστή. Η αντιπαθής χήρα του κυρ-Παναγιώτη δεν τρομάζει κανένα σε σχέση με την βροντερή μορφή της ηγουμένης αδελφής του κτηνώδους Βαρτάγγελου Νταβιτσέντσα που παραπέμπει σε αρκετές "σιόρες" που δέσποσαν στην Κεφαλονίτικη γή. Ο δε μυστηριώδης Αναστάσης παραμένει ημιτελής προκαλώντας μάλλον απορία για το ρόλο του. Επιπρόσθετα ενώ στον Περίπλου οι ιστορικές μορφές των μεγάλων επιστημόνων, κληρικών και αγωνιστών διαπλέκονται φυσικά με το νήμα της υπόθεσης, στον Αλμοσίνο οι αναφορές σε αυτούς μοιάζουν απότομες, σαν σκιές που προκαλεί η ξέφρενη πορεία του πρωταγωνιστή.
Εκεί που ο Ζουργός θεωρώ ότι κερδίζει κατα-κράτος και αφήνει υποσχέσεις για ακόμα καλύτερα δείγματα γραφής είναι στην πνευματικότητα της υπόθεσης. Σε όλα του τα συγγράματα είναι φανερό πως το κύριο θέμα που απασχολεί τον Ζουργό είναι η εξερεύνηση του μυστηρίου της ανθρώπινης φύσης και σε κάθε του έργο καταφέρνει να προχωρήσει και ένα βήμα πιο πέρα. Το δε θετικό σε αυτή την προσπάθεια είναι ότι ο συγγραφέας δείχνει αρκετή πρωτοτυπία και επιστρατεύει διαφορετικούς ρόλους, χαρακτήρες και εποχές στον αγώνα του να γνωρίσει το μυστήριο της Σφίγγας (δες και "Αηδονόπιτα", "Ανεμώλια"). Σε αντιδιαστολή, ο κόντες μαγεμένος απο τη γλύκα του Ζακυνθινού τοπίου, παραμένει κυρίως στο αισθητικό επίπεδο και μόνο οι εθνικές εξάρσεις διασπούν ουσιαστικά τον ατομοκεντρικό προσανατολισμό των ηρώων του.
Η νεο-Ελληνική λογοτεχνία έχει δείξει λαμπρά δείγματα στο τομέα της ποίησης, επιτεύγματα που την φέρνουν στην πρώτη γραμμή των Ευρωπαικών γραμμάτων. Η πεζογραφία, δυστυχώς, παρά τα αρκετά καλά δείγματα, δεν έχει παράξει το "μεγάλο Ελληνικό μυθιστόρημα" που θα ανανεώσει την εγχώρια λογοτεχνική παραγωγή και θα εξακοντίσει την Ελλάδα στην πρωτοπορία σε παγκόσμιο επίπεδο. Φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια απο την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, μια ένωση που ενέπνευσε ήδη δύο σημαντικά έργα. Η πρόκληση για τον Ζουργό είναι μέχρι την επόμενη μεγάλη επέτειο των 200 χρόνων απο την παλιγγενεσία να έχει συγγράψει το πόνημα που θα σηματοδοτήσει την αναγέννηση της νεο-Ελληνικής πεζογραφίας, ίσως ένα προπομπό της εθνικής αναγέννησης.
Και όμως! Το νοητό σκάφος του Ζουργού περνά μέσα απο τις συμπληγάδες και βγαίνει ακέραιο. Αν ο συγγραφέας επέλεγε για το ταξίδι του μια υπόθεση αντίστοιχου μεγαλείου με τις γαλεάτσες των Νταβιτσέντσα θα συντριβόταν στα βράχεια της σύγκρισης με το πόνημα του Ζακυνθινού κόντε. Επικεντρωνόμενος όμως στο βίο του Ματίας Αλμοσίνο, ενός δευτερεύοντα χαρακτήρα απο το κλίμα του θιάσου του Περίπλου, ο συγγραφέας καθοδηγεί το νοητό αυτό τρεχαντήρι, ελίσσεται, αποφεύγει τα βαθειά νερά και ολοκληρώνει το ταξίδι του με επιτυχία.
Ο χαρακτήρας του Ματίας Αλμοσίνο είναι το αρχέτυπο του συγχρόνου ανθρώπου που ξεπετάχτηκε με ορμή απο την εποχή της επιστημονικής επανάστασης. Οπλισμένος με το εξέχον ταλέντο του στην επιστήμη, ο Αλμοσίνο αναλαμβάνει τα ηνία της ζωής του και διατρέχει μια ξέφρενη πορεία στην Ευρωπαική ήπειρο. Στη διάρκεια αυτής της πορείας, ζώντας την ψευδαίσθηση της αυτονομίας συναντιέται με τις τρείς μεγάλες μονοθειστικές θρησκείες, αναμετριέται με αυτές, τις απορρίπτει και στο τέλος γνωρίζει τον αληθινό Θεό.
Ο Ματίας Αλμοσίνο Εβραίος το γένος, γεννημένος στην Βασιλεία της Ελβετίας, ανατρέφεται μέσα στην Ιουδαική παράδοση πριν ο χαρακτήρας του θρησκομανούς πατέρα του τον αναγκάσει να ζητήσει καταφύγιο στην Ελληνική κοινότητα της Βενετίας και στο διάσημο πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Εκεί με τη βοήθεια του Τζαντιώτη θετού του πατέρα, βαπτίζεται Χριστιανός και ανδρώνεται φυσικά και επιστημονικά. Επόμενοι σταθμοί η Ζάκυνθος, η Κωνσταντινούπολη, το Λονδίνο, η Μολδαβία, η Ρωσία και στο τέλος η Ι. Μονή Διονυσίου στο Άγιο Όρος.
Σε αντίθεση με τον Περίπλου του Ρώμα, όπου τα δύο κεντρικά θέματα είναι ο αγώνας του Γένους απο την καταστροφή προς την παλιγγενεσία και η επέλαση της επιστήμης σε βάρος της αλχημείας, ο Ζουργός επιλέγει να μελετήσει σε βάθος την πορεία ενός και μόνο χαρακτήρα. Η επιλογή αυτή, μια "Κοπερνίκεια" στροφή, προσδίδει στο θέμα αυτονομία και μια συμπάθεια που κερδίζει την εύνοια του αναγνώστη.
Στον Περίπλου, με "Π" κεφαλαίο παρακολουθούμε κάθε γενιά της φανταστικής οικογένειας των Νταβιτσέντσα, να δίνει την σκυτάλη στην επόμενη, άλλοτε με μεγάλη επιτυχία, άλλοτε με μικρότερη. Κοινό συνθετικό στοιχείο και μέτρο σύγκρισης της αξίας των χαρακτήρων η πεποίθηση ότι "Η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει". Επιπλέον όμως, ο Περίπλους δεν είναι μόνο, ένα μεγαλειώδες εθνικό χρονικό, κάτι ανάλογο με τους "Μαυρόλυκους" του Θ. Πετσάλη-Διομήδη. Είναι επίσης και ένα συναξάρι του Ευρωπαικού πνεύματος. Κάθε Νταβιτσέντσα είναι ένα παιδί της εποχής του, που αφοσιώνεται στα μυστικά της Αλχημείας ή ενθουσιάζεται με τον νεο-ανακαλυφθέντα μηχανισμό της κυκλοφορίας του αίματος. Οι Νταβιτσέντσα αλληλογραφούν ως ίσοι προς ίσο με τον Γαλιλαίο ή τον Χάρβευ και συνομιλούν με τον Παναγιώτη Νικούσιο.
Σε απόλυτη αντιδιαστολή, η ζωή του Ματίας Αλμοσίνο δεν αφήνει περιθώρια για κανενός είδους εθνική ανάταση. Υπο αυτή την έννοια το μυθιστόρημα καθίσταται απολύτως σύγχρονο αφού αντηχεί το κλίμα της εποχής της κρίσης. Ο Ματίας Αλμοσίνο είναι ένας χαρακτήρας χωρίς εθνική ταυτότητα, χωρίς αλληλεγγύη προς καμμία πατρίδα. Ο μόνος σύνδεσμος που δένει τον Αλμοσίνο είναι με τις πόλεις που πραγματοποίησε την μετεωρική του πορεία.
Ο περίπλους του Ζουργού είναι απλοικός, χωρίς "π" κεφαλαίο, μια ανθρώπινη ιστορία επικεντρωμένη στην ζωή ενός χαρακτήρα στην οποία ο συγγραφέας ξεδιπλώνει το δυνατό σημείο του συγγραφικού του ταλέντου: τον λυρικο-φιλοσοφικό στοχασμό. Σε σχέση με τα προηγούμενα του έργα ο συγγραφέας εμφανίζεται πιο ώριμος παρά ποτέ. Ο λυρισμός του είναι πιο μετρημένος π.χ. σε σχέση με την "Αηδονόπιτα" και ο φιλοσοφικός του στοχασμός πιο ουσιαστικός για την περιπέτεια της ανθρώπινης ζωής π.χ. σε σχέση με τα "Ανεμώλια".
Αν υπάρχει ένα σημείο που το βιβλίο υστερεί φανερά, είναι στη σκιαγράφιση των δευτερεόντων χαρακτήρων. Ίσως με αυτό τον τρόπο ο συγγραφέας να θέλει να δώσει έμφαση στο κύριο αντικείμενο του βιβλίου, το βίο του πρωταγωνιστή, αλλά μου φαίνεται ότι κανείς απο τους χαρακτήρες του Ζουργού δεν έχει αποτυπωθεί με αρκετή ένταση. Σαν ο συγγραφέας να εξήντλησε όλο του το μελάνι στην προσωπικότητα του Ματίας Αλμοσίνο και όταν ήρθε η ώρα να σχεδιάσει τους άλλους χαρακτήρες απλώς τους σκιαγράφησε. Ο κυρ-Παναγιώτης είναι μια σκιά μπροστά στην "Ομηρική" μορφή του κολονέλου Διπλοβατάτζη, αυτού του διαχρονικού Έλληνα φιλοσόφου-πολεμιστή. Η αντιπαθής χήρα του κυρ-Παναγιώτη δεν τρομάζει κανένα σε σχέση με την βροντερή μορφή της ηγουμένης αδελφής του κτηνώδους Βαρτάγγελου Νταβιτσέντσα που παραπέμπει σε αρκετές "σιόρες" που δέσποσαν στην Κεφαλονίτικη γή. Ο δε μυστηριώδης Αναστάσης παραμένει ημιτελής προκαλώντας μάλλον απορία για το ρόλο του. Επιπρόσθετα ενώ στον Περίπλου οι ιστορικές μορφές των μεγάλων επιστημόνων, κληρικών και αγωνιστών διαπλέκονται φυσικά με το νήμα της υπόθεσης, στον Αλμοσίνο οι αναφορές σε αυτούς μοιάζουν απότομες, σαν σκιές που προκαλεί η ξέφρενη πορεία του πρωταγωνιστή.
Εκεί που ο Ζουργός θεωρώ ότι κερδίζει κατα-κράτος και αφήνει υποσχέσεις για ακόμα καλύτερα δείγματα γραφής είναι στην πνευματικότητα της υπόθεσης. Σε όλα του τα συγγράματα είναι φανερό πως το κύριο θέμα που απασχολεί τον Ζουργό είναι η εξερεύνηση του μυστηρίου της ανθρώπινης φύσης και σε κάθε του έργο καταφέρνει να προχωρήσει και ένα βήμα πιο πέρα. Το δε θετικό σε αυτή την προσπάθεια είναι ότι ο συγγραφέας δείχνει αρκετή πρωτοτυπία και επιστρατεύει διαφορετικούς ρόλους, χαρακτήρες και εποχές στον αγώνα του να γνωρίσει το μυστήριο της Σφίγγας (δες και "Αηδονόπιτα", "Ανεμώλια"). Σε αντιδιαστολή, ο κόντες μαγεμένος απο τη γλύκα του Ζακυνθινού τοπίου, παραμένει κυρίως στο αισθητικό επίπεδο και μόνο οι εθνικές εξάρσεις διασπούν ουσιαστικά τον ατομοκεντρικό προσανατολισμό των ηρώων του.
Η νεο-Ελληνική λογοτεχνία έχει δείξει λαμπρά δείγματα στο τομέα της ποίησης, επιτεύγματα που την φέρνουν στην πρώτη γραμμή των Ευρωπαικών γραμμάτων. Η πεζογραφία, δυστυχώς, παρά τα αρκετά καλά δείγματα, δεν έχει παράξει το "μεγάλο Ελληνικό μυθιστόρημα" που θα ανανεώσει την εγχώρια λογοτεχνική παραγωγή και θα εξακοντίσει την Ελλάδα στην πρωτοπορία σε παγκόσμιο επίπεδο. Φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια απο την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, μια ένωση που ενέπνευσε ήδη δύο σημαντικά έργα. Η πρόκληση για τον Ζουργό είναι μέχρι την επόμενη μεγάλη επέτειο των 200 χρόνων απο την παλιγγενεσία να έχει συγγράψει το πόνημα που θα σηματοδοτήσει την αναγέννηση της νεο-Ελληνικής πεζογραφίας, ίσως ένα προπομπό της εθνικής αναγέννησης.
Sunday, July 13, 2014
Paris mon amour! :)
Just came back from a weekend trip to Paris by train.
Lots of good things to say about the experience of traveling by train in Europe.
Lots of things to say about Paris (note the progression.)
Lots of bad things to say about French organization (you saw it coming. Didn't you?)
I left Zurich on Friday afternoon around 3pm.
I did not have tickets on the direct high-speed train, so I had to change trains in Basel, Mulhouse, and Dijon.
In Mulhouse, I managed to upgrade to the high speed train and saved myself the train change in Dijon.
That also gave me an extra half-an-hour, so I managed to step out of the train station and get some pictures. So far so good.
The train is fast, more comfortable than the airplane and usually on time.
I made it to Gare de Lyon in Paris by 9:30 as planned.
My friend Takis called me on the spot and let me know that he and his fiancee are waiting for me at their place for dinner.
I took a cab to go to my hotel in Opera, checked-in in no time and then to the Metro.
As per the suggestions I had, I bought for 17.5 Euros a 2-day pass (little did I know) and went to the platform for line #8. I got into the train and waited for it leave the station. After 5 mins of waiting, the friendly voice from the loudspeakers kindly let me know that there will be some delay. After another 5 to 10 minutes and some perspiration from the hot and humid weather, we were notified that due to some failure we were required to abandon the train. Nice start! I thought.
Long story short, after a pleasant Saturday spent meeting with my friends Takis and Andreas where I used the metro only once, Sunday came. I checkout out of the hotel and sure that less than 48 hours had passed from the time I bought the ticket, I went again to the Metro. What a surprise! The ticket did not work. A brief pause for thought solved the issue. The 2-day pass in Paris is good for literally two days, not 48 hours. Nice job guys!
Conclusion, I paid for 17.5 Euros and was able to use the Metro once!
I do not mind the frustration, that happens to me often without French help, but next time someone from France complains about the Greek debt I will ask for the money from my ticket back!
P.S Visiting Paris is always a unique opportunity, so I might come back with other details and impressions from visiting the "city of lights." Stay tuned!
Lots of good things to say about the experience of traveling by train in Europe.
Lots of things to say about Paris (note the progression.)
Lots of bad things to say about French organization (you saw it coming. Didn't you?)
I left Zurich on Friday afternoon around 3pm.
I did not have tickets on the direct high-speed train, so I had to change trains in Basel, Mulhouse, and Dijon.
In Mulhouse, I managed to upgrade to the high speed train and saved myself the train change in Dijon.
That also gave me an extra half-an-hour, so I managed to step out of the train station and get some pictures. So far so good.
The train is fast, more comfortable than the airplane and usually on time.
I made it to Gare de Lyon in Paris by 9:30 as planned.
My friend Takis called me on the spot and let me know that he and his fiancee are waiting for me at their place for dinner.
I took a cab to go to my hotel in Opera, checked-in in no time and then to the Metro.
As per the suggestions I had, I bought for 17.5 Euros a 2-day pass (little did I know) and went to the platform for line #8. I got into the train and waited for it leave the station. After 5 mins of waiting, the friendly voice from the loudspeakers kindly let me know that there will be some delay. After another 5 to 10 minutes and some perspiration from the hot and humid weather, we were notified that due to some failure we were required to abandon the train. Nice start! I thought.
Long story short, after a pleasant Saturday spent meeting with my friends Takis and Andreas where I used the metro only once, Sunday came. I checkout out of the hotel and sure that less than 48 hours had passed from the time I bought the ticket, I went again to the Metro. What a surprise! The ticket did not work. A brief pause for thought solved the issue. The 2-day pass in Paris is good for literally two days, not 48 hours. Nice job guys!
Conclusion, I paid for 17.5 Euros and was able to use the Metro once!
I do not mind the frustration, that happens to me often without French help, but next time someone from France complains about the Greek debt I will ask for the money from my ticket back!
P.S Visiting Paris is always a unique opportunity, so I might come back with other details and impressions from visiting the "city of lights." Stay tuned!
Subscribe to:
Posts (Atom)