Πάγκαλος for president!

Θα έχετε ασφαλώς ακούσει τις τελευταίες δηλώσεις του λαλιστάτου πρώην αντιπροέδρου της κυβερνήσεως κ. Παγκάλου. Ναι, αναφέρομαι σε αυτές που "ομολόγησε" ότι στις τελευταίες εκλογές ψήφισε το κόμμα της ΝΔ για να στερήσει, κατα το μέτρο των δυνάμεων του, την πρώτη θέση απο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ομολογώ ότι αυτή η δήλωση φανερώνει πολιτική ωριμότητα και με ξάφνιασε ευχάριστα.
Δείχνει ωριμότητα γιατί κανείς σώφρων δεν διώχνει το κακό, ΝΔ εν προκειμένω, για να φέρει το χειρότερο, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ. Μου προκάλεσε δε ευχάριστο ξάφνιασμα γιατί ο κ. Πάγκαλος μας έχει συνηθίσει σε πολλές προκλητικές και αρκετές ανόητες δηλώσεις. Ποιός μπορεί να ξεχάσει το θρασύ "μαζί τα φάγαμε", το "διπλωματικό" "η Γερμανία έχει μυαλό νάνου" και το "συναινετικό" "θα γίνει Πεκίνο"; Αυτό το τελευταίο τώρα που το καλό-σκέφτομαι φανερώνει τις Πασοκικές ρίζες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά μάλλον ο κ. Πάγκαλος ούτε που θα θέλει να το ακούει.

Ουδέν κακό αμιγές καλού! Πιστεύω ότι η τάση του κ. Παγκάλου να μην συγκρατεί τη γλώσσα του μπορεί να αποβεί χρήσιμη, ή τουλάχιστον διασκεδαστική. Τα παραπολιτικά ρεπορτάζ, ο χαρακτηρισμός είναι εμφατικά αξιολογικός, αναφέρουν ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι σε αναζήτηση υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ο πήχης έχει πέσει τόσο χαμηλά που επικρατέστεροι είναι η αρσενική και η θηλυκή ενσάρκωση του πολιτικού "τίποτα" (άλλη μια "ιπποτική" δήλωση του κ. Παγκάλου για τον τότε αντίπαλο του Δ. Αβραμόπουλο) : ο Φ. Κουβέλης και η Μ. Δαμανάκη. Μπροστά τους ο κ. Αβραμόπουλος δείχνει πολιτικός γίγαντας.

Κάνω έκκληση στην κυβέρνηση να αναθεωρήσει τις απόψεις της και να προτείνει για το αξίωμα τον κ. Πάγκαλο. Κίνδυνος για το πολίτευμα δεν υπάρχει κανείς, παρά την προιστορία της οικογενείας Παγκάλου, ο ρόλος του ΠτΔ είναι πια διακοσμητικός. Απεναντίας η ανάμνηση και μόνο της στρατιάς του Έβρου, ένα απο τα ελάχιστα θετικά του Στρατηγού, έστω λόγω συνωνυμίας, μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα για την εθνική μας αυτοπεποίθηση. Επιπλέον όσοι γνωρίζουν καλά τον κ. Πάγκαλο αναφέρουν ότι είναι κάτοχος σημαντικής μόρφωσης, γεγονός που μπορεί παλαιά να εθεωρείτο δεδομένο για πολιτικό με κορυφαίες φιλοδοξίες σήμερα όμως είναι πολύ αμφισβητούμενο. Όπως και να το κάνουμε και μαζί να γράψουν διαγώνισμα η κ. Δαμανάκη και ο κ. Κουβέλης, μάλλον καλύτερα θα τα πάει ο κ. Πάγκαλος. Αν μη τι άλλο, ακόμα και αν ξέρουν τις απαντήσεις, δεν θα δώσουν κοινή κόλλα. Είναι παράδοση της Αριστεράς στην Ελλάδα η διάσπαση. Πως περιμένετε να ενώσουν τον Ελληνικό λαό;

Η ουσία όμως της υποψηφιότητας Παγκάλου είναι ακριβώς στις ατυχείς δηλώσεις που νομοτελειακά θα κάνει και θα μας εκθέσει. Φαντάζεστε π.χ. σε επίσκεψη του Τούρκου ομόλογου του να "τα πάρει" και να δηλώσει "οι Τούρκοι είναι βάρβαροι και δεν έχουν θέση στην ΕΕ, για να μην πώ και στον πολιτισμένο κόσμο;" Ή ακόμα καλύτερα, "Αι σιχτίρ εσείς και τα σήριαλ σας!"; Προβλέπω ότι οι Έλληνες θα τον αποθεώσουν γιατί επιτέλους θα βρούν ένα πρόεδρο "να τα λέει καλά" και να τους "αισθάνεται"(τι παραπάνω έκανε ο Στεφανόπουλος;), η Χρυσή Αυγή δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, η αριστερή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ θα καταδικάσει τον αυξανόμενο εθνικισμό στην κοινωνία, ο Κ. Μητσοτάκης και η Ν. Μπακογιάννη θα υποστηρίξουν ότι μόνο αυτοί μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματική εξωτερική πολιτική, οι Ευρωπαίοι "σύμμαχοι" θα μας ψέξουν υποκριτικά μετα βίας συγκρατώντας τη χαρά τους και η Τουρκία θα μας κηρύξει επιτέλους τον πόλεμο. ΄Ολοι χαρούμενοι δηλαδή! Προβλέπω ότι θαυματουργικά η νίκη θα έρθει με το μέρος μας και οι προφητείες θα επαληθευθούν! Ένας Πάγκαλος θα μπεί στην Αγια-Σοφιά και ο Κασιδιάρης θα προσφερθεί να τον υπηρετεί μέχρι τέλους, κάτι σαν τον Θόδωρο του παλαιού Καραμανλή. Πάγκαλος for president!

Plato's kitchen

I am (re)reading "From Socrates to Sartre: the philosophic quest". In my humble opinion it is the most readable introduction to philosophy I ever came across. Why am I reading it? To start with, I want to make sure I really understand the work of major philosophers before I dive into modern philosophy :) (I admit that the argument is kind of circular). But even more, I want to make sure I really understand Aristotle before I venture into reading a book I set my eyes on many years ago: "The Name of the Rose." Is it necessary to know Aristotle inside out before you read it? I guess not, but given that the story is set in a medieval monastery in western Europe, I would expect to find many arguments based on scholastic philosophy and Aristotle. Hence, my effort.

I have to admit that the aforementioned book does not focus on Aristotle as much as I would like. Sigh. But it does focus on Plato. Skimming through the pages of the book, I ran into Plato's theory of justice. Plato was a prolific and charming writer and a lot of his works made it to our day. You might be familiar with his work on knowledge, i.e., his theory of forms (or ideas). For example,  in another existential level there is the idea of the perfect horse and all horses on Earth are just imperfect copies of it. (was he trying to say that Jolly Jumper is not perfect? No way.) Same thing for apples, trees, etc. A weird theory overall but still cute. If you move to his theory on politics there it gets creepy (yes, I mean the part with the kids should be raised by the state after the age of 6.)

Anyway. What is justice according to Plato? When is it achieved? The question is discussed in Plato's book "The Republic." In this book, written in the form of a dialogue between Socrates and a bunch of other Athenians during a banquet, Socrates goes on demolishing the opinions of other participants before offering his own. The one that deserves to focus on here is offered by a merchant, Cephalus, who says bluntly "justice is paying your debts." To make a long story short, Plato finally argues that the soul has reached "justice" when the constituent parts forming it are in the right analogy. What are these elements? Logical reasoning ("λογιστικό"), mood ("θυμοειδές") and desires ("βουλητικό"). Note, that you can extend and apply this definition from, e.g., a society (people, authorities, government make up the ideal society according to Plato), to a family (kids, parents) down to ... food. Mmmm yummy.

What is the right analogy? Plato does not say much about that, but to be sure as far as societies are concerned he favors a very centralized system, hence he got a bad reputation of being rather totalitarian. Being totalitarian is something that most "normal" people verbally condemn but I have a sneaky feeling that secretly have a lot of tolerance, if not support, for it. You do not believe me? What about the management style of the late Steve Jobs? It was hailed as the secret sauce behind the success and aesthetics of the Apple products. But I digress.

Fast forward 2300 years to my late aunt Irene's kitchen where her husband, my also late uncle Paul, was tasting her food. He would unfailingly comment whether some ingredient was "according to its justice" meaning in the right analogy. A rather annoying habit that used to drive my late aunt furious. Could this be a remnant of Platonic thought in our language? Or was it just because my uncle was an educated man? I think the former. Great ideas tend to stick around. Even in different forms (no pun to Plato's theory.)

Speaking of forms I once semi-seriously argued that Plato's influence on modern Greek kitchen does not stop there. It is no secret that Plato had a great admiration for geometry. In the entrance of his school, the "Academy", there was a sign warning "let no one who does not know geometry enter".
Looking around the dishes found in the world which ones stand out as the ones with a most clear geometric cylinder-like form? You got it, "gyros" and "pita-gyros"!  It comes as no surprise that googling "Plato restaurant" returns enough results although I fear most restaurateurs will side with Cephalus' view on justice. Well deserved!

A challenge to those who look down on nationalism

The world's lowest quality magazine is called "Cosmopolitan". Explain that!

Μια βιβλιοκριτική για το βιβλίο "Σκηνές απο το βίο του Ματίας Αλμοσίνο" σε σχέση με τον "Περίπλου" του Δ. Ρώμα

"Πας μετά Ρώμα περιπλανώμενος, γάιδαρος!" Αυτό σκέφτηκα μόλις άκουσα την υπόθεση του τελευταίου βιβλίου του Ισιδώρου Ζουργού. Ποιά μυθιστορηματική σύνθεση μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα στην τιτάνεια σύνθεση του Περίπλου που ψηλαφεί τρείς αιώνες νεο-Ελληνικού βίου; Είναι δυνατόν να αναμετρηθεί κανείς με την τιτάνια μορφή του κορυφαίου "εγκυκλοπαιδιστή" των νεο-Ελληνικών γραμμάτων;

Και όμως! Το νοητό σκάφος του Ζουργού περνά μέσα απο τις συμπληγάδες και βγαίνει ακέραιο. Αν ο συγγραφέας επέλεγε για το ταξίδι του μια υπόθεση αντίστοιχου μεγαλείου με τις γαλεάτσες των Νταβιτσέντσα θα συντριβόταν στα βράχεια της σύγκρισης με το πόνημα του Ζακυνθινού κόντε. Επικεντρωνόμενος όμως στο βίο του Ματίας Αλμοσίνο, ενός δευτερεύοντα χαρακτήρα απο το κλίμα του θιάσου του Περίπλου, ο συγγραφέας καθοδηγεί το νοητό αυτό τρεχαντήρι, ελίσσεται, αποφεύγει τα βαθειά νερά και ολοκληρώνει το ταξίδι του με επιτυχία.

Ο χαρακτήρας του Ματίας Αλμοσίνο είναι το αρχέτυπο του συγχρόνου ανθρώπου που ξεπετάχτηκε με ορμή απο την εποχή της επιστημονικής επανάστασης. Οπλισμένος με το εξέχον ταλέντο του στην επιστήμη, ο Αλμοσίνο αναλαμβάνει τα ηνία της ζωής του και διατρέχει μια ξέφρενη πορεία στην Ευρωπαική ήπειρο. Στη διάρκεια αυτής της πορείας, ζώντας την ψευδαίσθηση της αυτονομίας συναντιέται με τις τρείς μεγάλες μονοθειστικές θρησκείες, αναμετριέται με αυτές, τις απορρίπτει και στο τέλος γνωρίζει τον αληθινό Θεό.

Ο Ματίας Αλμοσίνο Εβραίος το γένος, γεννημένος στην Βασιλεία της Ελβετίας, ανατρέφεται μέσα στην Ιουδαική παράδοση πριν ο χαρακτήρας του θρησκομανούς πατέρα του τον αναγκάσει να ζητήσει καταφύγιο στην Ελληνική κοινότητα της Βενετίας και στο διάσημο πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Εκεί με τη βοήθεια του Τζαντιώτη θετού του πατέρα, βαπτίζεται Χριστιανός και ανδρώνεται φυσικά και επιστημονικά. Επόμενοι σταθμοί η Ζάκυνθος, η Κωνσταντινούπολη, το Λονδίνο, η Μολδαβία, η Ρωσία και στο τέλος η Ι. Μονή Διονυσίου στο Άγιο Όρος.

Σε αντίθεση με τον Περίπλου του Ρώμα, όπου τα δύο κεντρικά θέματα είναι ο αγώνας του Γένους απο την καταστροφή προς την παλιγγενεσία και η επέλαση της επιστήμης σε βάρος της αλχημείας, ο Ζουργός επιλέγει να μελετήσει σε βάθος την πορεία ενός και μόνο χαρακτήρα. Η επιλογή αυτή, μια "Κοπερνίκεια" στροφή, προσδίδει στο θέμα αυτονομία και μια συμπάθεια που κερδίζει την εύνοια του αναγνώστη.

Στον Περίπλου, με "Π" κεφαλαίο παρακολουθούμε κάθε γενιά της φανταστικής οικογένειας των Νταβιτσέντσα, να δίνει την σκυτάλη στην επόμενη, άλλοτε με μεγάλη επιτυχία, άλλοτε με μικρότερη. Κοινό συνθετικό στοιχείο και μέτρο σύγκρισης της αξίας των χαρακτήρων η πεποίθηση ότι "Η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει".  Επιπλέον όμως, ο Περίπλους δεν είναι μόνο, ένα μεγαλειώδες εθνικό χρονικό, κάτι ανάλογο με τους "Μαυρόλυκους" του Θ. Πετσάλη-Διομήδη. Είναι επίσης και ένα συναξάρι του Ευρωπαικού πνεύματος. Κάθε Νταβιτσέντσα είναι ένα παιδί της εποχής του, που αφοσιώνεται στα μυστικά της Αλχημείας ή ενθουσιάζεται με τον νεο-ανακαλυφθέντα μηχανισμό της κυκλοφορίας του αίματος. Οι Νταβιτσέντσα αλληλογραφούν ως ίσοι προς ίσο με τον Γαλιλαίο ή τον Χάρβευ και συνομιλούν με τον Παναγιώτη Νικούσιο.

Σε απόλυτη αντιδιαστολή, η ζωή του Ματίας Αλμοσίνο δεν αφήνει περιθώρια για κανενός είδους εθνική ανάταση. Υπο αυτή την έννοια το μυθιστόρημα καθίσταται απολύτως σύγχρονο αφού αντηχεί το κλίμα της εποχής της κρίσης. Ο Ματίας Αλμοσίνο είναι ένας χαρακτήρας χωρίς εθνική ταυτότητα, χωρίς αλληλεγγύη προς καμμία πατρίδα. Ο μόνος σύνδεσμος που δένει τον Αλμοσίνο είναι με τις πόλεις που πραγματοποίησε την μετεωρική του πορεία.

Ο περίπλους του Ζουργού είναι απλοικός, χωρίς "π" κεφαλαίο, μια ανθρώπινη ιστορία επικεντρωμένη στην ζωή ενός χαρακτήρα στην οποία ο συγγραφέας ξεδιπλώνει το δυνατό σημείο του συγγραφικού του ταλέντου: τον λυρικο-φιλοσοφικό στοχασμό. Σε σχέση με τα προηγούμενα του έργα ο συγγραφέας εμφανίζεται πιο ώριμος παρά ποτέ. Ο λυρισμός του είναι πιο μετρημένος π.χ. σε σχέση με την "Αηδονόπιτα" και ο φιλοσοφικός του στοχασμός πιο ουσιαστικός για την περιπέτεια της ανθρώπινης ζωής π.χ. σε σχέση με τα "Ανεμώλια".

Αν υπάρχει ένα σημείο που το βιβλίο υστερεί φανερά, είναι στη σκιαγράφιση των δευτερεόντων χαρακτήρων. Ίσως με αυτό τον τρόπο ο συγγραφέας να θέλει να δώσει έμφαση στο κύριο αντικείμενο του βιβλίου, το βίο του πρωταγωνιστή, αλλά μου φαίνεται ότι κανείς απο τους χαρακτήρες του Ζουργού δεν έχει αποτυπωθεί με αρκετή ένταση. Σαν ο συγγραφέας να εξήντλησε όλο του το μελάνι στην προσωπικότητα του Ματίας Αλμοσίνο και όταν ήρθε η ώρα να σχεδιάσει τους άλλους χαρακτήρες απλώς τους σκιαγράφησε. Ο κυρ-Παναγιώτης είναι μια σκιά μπροστά στην "Ομηρική" μορφή του κολονέλου Διπλοβατάτζη, αυτού του διαχρονικού Έλληνα φιλοσόφου-πολεμιστή. Η αντιπαθής χήρα του κυρ-Παναγιώτη δεν τρομάζει κανένα σε σχέση με την βροντερή μορφή της ηγουμένης αδελφής του κτηνώδους Βαρτάγγελου Νταβιτσέντσα που παραπέμπει σε αρκετές "σιόρες" που δέσποσαν στην Κεφαλονίτικη γή. Ο δε μυστηριώδης Αναστάσης παραμένει ημιτελής προκαλώντας μάλλον απορία για το ρόλο του. Επιπρόσθετα ενώ στον Περίπλου οι ιστορικές μορφές των μεγάλων επιστημόνων, κληρικών και αγωνιστών διαπλέκονται φυσικά με το νήμα της υπόθεσης, στον Αλμοσίνο οι αναφορές σε αυτούς μοιάζουν απότομες, σαν σκιές που προκαλεί η ξέφρενη πορεία του πρωταγωνιστή.

Εκεί που ο Ζουργός θεωρώ ότι κερδίζει κατα-κράτος και αφήνει υποσχέσεις για ακόμα καλύτερα δείγματα γραφής είναι στην πνευματικότητα της υπόθεσης. Σε όλα του τα συγγράματα είναι φανερό πως το κύριο θέμα που απασχολεί τον Ζουργό είναι η εξερεύνηση του μυστηρίου της ανθρώπινης φύσης και σε κάθε του έργο καταφέρνει να προχωρήσει και ένα βήμα πιο πέρα. Το δε θετικό σε αυτή την προσπάθεια είναι ότι ο συγγραφέας δείχνει αρκετή πρωτοτυπία και επιστρατεύει διαφορετικούς ρόλους, χαρακτήρες και εποχές στον αγώνα του να γνωρίσει το μυστήριο της Σφίγγας (δες και "Αηδονόπιτα", "Ανεμώλια"). Σε αντιδιαστολή, ο κόντες μαγεμένος απο τη γλύκα του Ζακυνθινού τοπίου, παραμένει κυρίως στο αισθητικό επίπεδο και μόνο οι εθνικές εξάρσεις διασπούν ουσιαστικά τον ατομοκεντρικό προσανατολισμό των ηρώων του.

Η νεο-Ελληνική λογοτεχνία έχει δείξει λαμπρά δείγματα στο τομέα της ποίησης, επιτεύγματα που την φέρνουν στην πρώτη γραμμή των Ευρωπαικών γραμμάτων.  Η πεζογραφία, δυστυχώς, παρά τα αρκετά καλά δείγματα, δεν έχει παράξει το "μεγάλο Ελληνικό μυθιστόρημα" που θα ανανεώσει την εγχώρια λογοτεχνική παραγωγή και θα εξακοντίσει την Ελλάδα στην πρωτοπορία σε παγκόσμιο επίπεδο. Φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια απο την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, μια ένωση που ενέπνευσε ήδη δύο σημαντικά έργα. Η πρόκληση για τον Ζουργό είναι μέχρι την επόμενη μεγάλη επέτειο των 200 χρόνων απο την παλιγγενεσία να έχει συγγράψει το πόνημα που θα σηματοδοτήσει την αναγέννηση της νεο-Ελληνικής πεζογραφίας, ίσως ένα προπομπό της εθνικής αναγέννησης.

Paris mon amour! :)

Just came back from a weekend trip to Paris by train.
Lots of good things to say about the experience of traveling by train in Europe.
Lots of things to say about Paris (note the progression.)
Lots of bad things to say about French organization (you saw it coming. Didn't you?)

I left Zurich on Friday afternoon around 3pm.
I did not have tickets on the direct high-speed train, so I had to change trains in Basel, Mulhouse, and Dijon.
In Mulhouse, I managed to upgrade to the high speed train and saved myself the train change in Dijon.
That also gave me an extra half-an-hour, so I managed to step out of the train station and get some pictures. So far so good.

The train is fast, more comfortable than the airplane and usually on time.
I made it to Gare de Lyon in Paris by 9:30 as planned.
My friend Takis called me on the spot and let me know that he and his fiancee are waiting for me at their place for dinner.

I took a cab to go to my hotel in Opera, checked-in in no time and then to the Metro.
As per the suggestions I had, I bought for 17.5 Euros a 2-day pass (little did I know) and went to the platform for line #8. I got into the train and waited for it leave the station. After 5 mins of waiting, the friendly voice from the loudspeakers kindly let me know that there will be some delay. After another 5 to 10 minutes and some perspiration from the hot and humid weather, we were notified that due to some failure we were required to abandon the train. Nice start! I thought.

Long story short, after a pleasant Saturday spent meeting with my friends Takis and Andreas where I used the metro only once, Sunday came.  I checkout out of the hotel and sure that less than 48 hours had passed from the time I bought the ticket, I went again to the Metro. What a surprise! The ticket did not work. A brief pause for thought solved the issue. The 2-day pass in Paris is good for literally two days, not 48 hours. Nice job guys!

Conclusion, I paid for 17.5 Euros and was able to use the Metro once!
I do not mind the frustration, that happens to me often without French help, but next time someone from France complains about the Greek debt I will ask for the money from my ticket back!

P.S Visiting Paris is always a unique opportunity, so I might come back with other details and impressions from visiting the "city of lights." Stay tuned!

Φόρους να πληρώσουν οι ιδιώτες!

Ο Γ. Γ. Δημοσίων εσόδων παραιτήθη. Ζήτω ο Γ. Γ. Δημοσίων Εσόδων!

Κανείς δεν θα κλάψει αγαπητοί αναγνώστες για την "απώλεια" του "πολύ" αλλά πλέον "πρώην" κ. Θεοχάρη. Ενός ανθρώπου που μπορεί βάσιμα να επαίρεται ότι στην μέχρι τώρα σταδιοδρομία του κατάφερε να επιβιώσει της κατάρευσης της Lehman Brothers, της κατάρευσης της ασφαλιστικής Ασπίς Πρόνοια και της κατάρευσης κάθε έννοιας δικαίου στην επιβολή της φορολογικής πολιτικής στην Ελλάδα.

Αν ισχύουν οι πλέον τολμηρές θεωρίες που οι φυσικοί διατυπώνουν για το σύμπαν, ξέρετε αυτές που ενθουσιάζουν τους φανατικούς αναγνώστες βιβλίων επιστημονικής φαντασίας, τότε σε ένα παράλληλο αλλά αντίστροφο σύμπαν ο σερίφης του Νόττιγχαμ θα μελετά με πολύ ενδιαφέρον την πολιτεία του κ. Θεοχάρη και θα αναφέρει με σεβασμό στον προστάτη του, τον πρίγκιπα Ιωάννη τον Ακτήμονα (οποιοσδήποτε συνειρμός πέρασε απο το κεφάλι σας, είναι προιόν του κεφαλιού σας.)

Αν όμως το κλάμα αποκλείεται, σίγουρα το γέλιο θα μας κατακλύσει διαβάζοντας την προκήρυξη που ανήρτησαν οι πρώην συνάδελφοι του κ. Θεοχάρη στον δικτυακό τόπο opengov. gr (wow! opengov!!!!) για να τον αναπληρώσουν. Προσπερνώντας την νομικίζουσα εισαγωγική πρόζα, περνάμε στο "ψητό": τα προσόντα που πρέπει να έχει ο ιδανικός υποψήφιος για να διοικήσει τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό της Ελλάδος. Ξεχωρίζω:

• ο υποψήφιος πρέπει κατά προτίμηση να διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο "στη φορολογική διοίκηση και το φορολογικό σύστημα", προσόν που ο απερχόμενος γραμματέας δεν διέθετε. Δεν μπορώ παρα να σχολιάσω ότι αυτός ο, εύλογος, όρος προσετέθη για να αποφύγουμε στο μέλλον κατορθώματα ανάλογα με αυτά που είδαμε επί της γραμματείας του απερχομένου.
• ο υποψήφιος πρέπει να έχει "σημαντική επαγγελματική εμπειρία κατά προτίμηση στον ιδιωτικό τομέα, στη φορολογική διοίκηση και το φορολογικό σύστημα." Δεν θα σας κουράσω αναφέροντας το προφανές, ότι ο πρώην Γ. Γ. υστερεί και σε αυτόν τον τομέα. Θα προτιμήσω να εστιάσω την κριτική μου σε δύο σημεία που δυστυχώς έχουν γίνει σιωπηρά αποδεκτά απο την κοινή γνώμη.

Στο μετα-πασοκικό μας πολιτικό σκηνικό οι επιβιώσαντες μεταλλαγμένοι σοσιαλιστές κατάφεραν το ακατόρθωτο: να δυσφημήσουν το δημόσιο απο το οποίο προέρχονται, τρέφονται και εμπνέονται και να αποκηρύξουν μετα βδελυγμίας κάθε σχέση μαζί του μέχρι να αποφασίσουν να ξανα-ασχοληθούν με το δημόσιο, αυτή τη φορά για να το σώσουν απο ... το παρελθόν τους.

Η νέα γενιά των "λύκων" που επιτέθηκαν στο μαντρί της Ελληνικής δημόσιας διοίκησης έμαθε απο τα λάθη των προγόνων της. Αντί να κατασκηνώσει στο δημόσιο και να ρουφήξει το λίπος του σιγά-σιγά, με αντάλλαγμα να απωλέσει σταδιακά και τα δικά της αντανακλαστικά, τριγυρίζει γύρω απο αυτό με τη μορφή Μ.Κ.Ο, ακτιβισμού και διεθνών οργανισμών. Περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να επιτεθεί γρήγορα, σύντομα και ολοκληρωτικά. Μια θητεία ενός συγχρόνου golden boy μπορεί να βλάψει όσο μια καριέρα ενός παλιού κομματικού συνδικαλιστή.

Δεν ασπάζομαι σοσιαλιστικές αντιλήψεις για την κοινωνία και την οικονομία και δεν έχω εργαστεί ποτέ μου στο δημόσιο. Στα νιάτα μου απήλαυσα τον ήχο του τραγουδιού των σειρήνων του "θατσερισμού" αλλά κατάφερα να κρατηθώ μακριά απο τα νύχια των εν Ελλάδι "τραγουδιάρων" που το διακόνησαν π.χ. Τ. Μίχας, Δράση κλπ. Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάζω όταν με προκαλούν με τον πλέον ευθύ τρόπο. 

Ποιός μπορεί λογικά και καλοπροαίρετα να υποστηρίξει ότι ένας ανώτατος υπάλληλος καρριέρας του υπουργείου Οικονομικών είναι υποδεέστερος ενός εξωτερικού υποψηφίου με νεφελώδη εμπειρία π.χ. "παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών σε Μ.Κ.Ο επί του φορολογικού συστήματος των αναδυομένων οικονομικά χωρών" μόνο και μόνο γιατί ο τελευταίος εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα; Είναι απορίας άξιο πως κρατικοί λειτουργοί δέχονται να αναρτούν προκηρύξεις με τέτοιους υποτιμητικούς όρους για τον κλάδο τους.

Σύμφωνα με τον κανόνα του Occam, η απλούστερη εξήγηση, η ανοησία εν προκειμένω, είναι και η αληθινή. Απόδειξη τούτου η συνέχεια της επίμαχης πρότασης που ζητεί εμπειρία στην φορολογική διοίκηση και το φορολογικό σύστημα. Πως αποκτά κανείς εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα στην φορολογική διοίκηση όταν σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου φόρους επιβάλλουν οι κυβερνήσεις άντε και η τοπική αυτοδιοίκηση; Καλή ερώτηση θα μου πείτε εκτός και αν συμπεριλάβουμε τις μπανανίες που οι ιδιωτικές εταιρίες αποφασίζουν και οι κυβερνήσεις εκτελούν.

Και μην μου πεί κανένας παλαιοημερολογίτης yapee ότι η εργασία σε ιδιωτική συμβουλευτική εταιρία του δημοσίου συνιστά προυπηρεσία στην φορολογική διοίκηση. Η ιδιαίτερη αναφορά στην "διοίκηση" σε αντιδιαστολή με την αναφορά στο "φορολογικό σύστημα" υποδηλοί ενεργή άσκηση πολιτικής. Αλλιώς θα επρόκειτο περί πλεονασμού. Φοβάμαι όμως πως οι πρώην συνάδελφοι του κ. Θεοχάρη δεν υποφέρουν απο τέτοιες λεκτικές ανησυχίες. Η υποβάθμιση της γλωσσικής ικανότητας των νεο-Ελλήνων ήταν το πρώτο βήμα προς την αμάθεια που αυτή με την σειρά της έφερε την γενικολογία για να  καταλήξουμε τελικά στην παράδοση του τύπου "ναι σε όλα."

Κλείνω την παρούσα ιερεμιάδα με την ακόλουθη κοινότυπη διαπίστωση.
Απο την εποχή του Σαίξπηρ, οι γραφειοκράτες δεν είχαν και την καλύτερη φήμη.
Ο Άμλετ στον διάσημο μονόλογο του αναφέρει ως λόγο για να προτιμήσει να αναχωρήσει κανείς απο τον μάταιο τούτο κόσμο την βραδυπορία στην εφαρμογή των νόμων και την αυθάδεια των κρατικών λειτουργών:
"...
The pangs of despised Love, the Law’s delay,
The insolence of Office, and the Spurns
...."400 χρόνια πέρασαν και δεν άλλαξαν και πολλά αν κρίνουμε απο τον "μικροαστικό" Γιώργο

Προτείνω λοιπόν να εφαρμοσθεί με ερμηνευτική εγκύκλιο ή κάτι ανάλογο πομπώδες η ακόλουθη διάταξη: φόρους απο εδώ και στο εξής να πληρώνουν τιμής ένεκεν μόνο οι ιδιώτες, με την αρχαιο-ελληνική έννοια φυσικά, δηλαδή οι βλάκες. Μπας και ξυπνήσουν ποτέ και αναρωτηθούν ποιός τους κατάντησε έτσι. Τότε ίσως, και το τονίζω, πιέσουν τους πολιτικούς να πιέσουν τους δασκάλους να βρούν πως έγινε το κακό. Δεν ξέρω αν έτσι θα ξεπληρώσουμε το χρέος. Ελπίζω όμως ότι έτσι δεν θα ξαναδούμε δημόσια κείμενα τόσο προκλητικά ιδιωτικά.

ΥΓ οι θιασώτες του κ. Θεοχάρη τονίζουν το έργο που απετέλεσε στην μηχανοργάνωση, τον τομέα της αυθεντίας του, για να καλύψουν την προκλητική του ανεπάρκεια στα θέματα του φορολογικού μηχανισμού. Καλό θα ήταν πριν τον ανακηρυξούμε σε Μεσσία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης να θεσπίσουμε διαδικασίες για να περνάει κάθε δημόσιο κείμενο απο αυτόματο έλεγχο πριν αναρτηθεί στον ιστό. Το αναφέρω γιατί στο τέλος της προκήρυξης η ακόλουθη φράση βγάζει μάτι "Σύμφωνα με τις διατάξεις της υποπαραγράφου Ε.2.6. του άρθρου μόνου του ν.4093/2012, ..."  Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους ...

Forgive me my city, for I have sinned.

If there is a world book of the most outrageous statements, something akin to the Guinness world records book, the statement above should certainly be in it! How can one confess to a city? Moreover, how can one sin against a city?

The statement is clearly alluding to the story of the prodigal son, who ran away from his father to seek freedom and independence only to return to him after a period of famine in the foreign land where he was living made him realize his failures. The ending of the story is well known and is rightly considered to be among the most touching passages of the Bible: the son, much to his surprise, experiences the increased love and forgiveness of his father and is restored to his previous state despite the protests coming from his "righteous" brother.

But how can  a city play the role of the father?
To start with, it appears that someone can indeed be the "child" of a city. At least this is what M. Hadjidakis claimed in his famous song "The children of Piraeus" which earned him an Academy Award for Best Original Song in 1960 (for the record, my favorite performance is the one from Miss Piggy.) In my case, I am a child of Moschato, a city of ~25K people situated between Athens and Piraeus which got its name from the vineyards that used to cover most of its area up to not so long ago. (I still remember growing up there in the 80's, wine merchants selling wine directly from the barrel.)

Like all redemption stories, mine starts with overwhelmingly positive memories as well.
My first pictures of the world where dominated by nice mediterranean weather close to the coast, a fairly homogeneous social order which led to insane levels of security and an increasing scarcity of open/public space as the entire country was heading to 'growth' more or less in the same way a drunk driver accelerates his car to experience his eluding goal of satisfaction.

Pretty soon adolescence with its troubles came along and I found myself increasingly frustrated.
A major lack of communication between me and my fellow classmates and the sense that I had a right to something better than my city could offer me pushed me to look for an escape route. University studies captivated me and opened my horizons to places far away. I went on my way to grad school and work in the US and Europe and never looked back.

The years passed and all communication between me and my city had been lost.
But much like the prodigal son a "random" event brought me back to my senses.
For reasons outside of my control, my family decided to stay in our city and celebrate Easter this year. Every day activities during the day, e.g. shopping and attending services in the church in the afternoon "forced" me to be surrounded by familiar faces and "re-connected" me to people that had left my life for more than 20 years. The "best" part came from the mother of a former classmate who recognized and stopped me in the street. "You have not changed at all since high-school". That was it! Some-how much like the prodigal son, my city using the voice of one of its other children restored me to my previous state. Nothing has changed. Despite the years that you were away, some-how you were still part of our world. A warm thing to hear for sure.

In my story, there is no brother with "heart of stone". That is good.
But the story of the prodigal son, limits its description to the first day of the son's return, the happy day, the day where suddenly everyone thought that it was as if "nothing had changed". In my life there is a second day and hopefully more. Will the son stay true to his father? Will he do the same mistake and leave again? Nobody knows. One can only hope that the father will always be there to welcome the returning son and utter "you have not changed at all."