Στο πολιτικό λεξιλόγιο της χώρας πρίν απο την έναρξη της "Οδύσσειας" του ΓΑΠ, η λέξη "μνημόνιο" αναφερόταν στην συμφωνία μεταξύ του Βασιλέως Κωνσταντίνου, του αρχηγού της Ένωσεως Κέντρου Γεωργίου Παπανδρέου και του αρχηγού της συντηρητικής ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλοπούλου για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, της κυβέρνησης Παρασκευοπούλου, και την έξοδο απο την θεσμική κρίση στην οποία είχε περιέλθει η χώρα μετά τα Ιουλιανά του 1965.
Η κυβέρνηση έτυχε ψήφου εμπιστοσύνης παρά τις αρχικές αντιδράσεις της "αριστερής" πλευράς της ΕΚ υπό την ηγεσία του Α. Παπανδρέου, αλλά τελικά κατέρευσε όταν η δικαιοσύνη απεφάσισε την διεξαγωγή έρευνας για την εμπλοκή του τελευταίου στην παράνομη οργάνωση "ΑΣΠΙΔΑ" και τα πατρικά αισθήματα του κυβερνητικού εταίρου Γ. Παπανδρέου επεκράτησαν των πολιτικών.
Δεν είναι σκοπός του άρθρου να κάνει μάθημα ιστορίας, αλλά δεν πρέπει να μας διαφύγουν κάποιες επιπλέον αναλογίες, πέραν της λεκτικής, μεταξύ της εποχής του μνημονίου του '66 με την εποχή του μνημονίου της εθνικής κατρακύλας:
- η κατά το μάλλον ή ήττον έλλειψη πολιτικής συννενόησης μεταξύ των κομμάτων και η επικράτηση ακραίων απόψεων.
- η εμφάνιση και η ανοχή φαινομένων παρανομίας και ομαδικής βίας π.χ. η πυρπόληση των γραφείων του ΔΟΛ απο το μαινόμενο πλήθος των κατα τεκμήριο νεαρών οπαδών της ΕΚ και της νεολαίας "Λαμπράκη".
- η πλήρης απώλεια σεβασμού προς την πολιτική τάξη εν μέσω κατηγοριών περι διαφθοράς.
Τι σχέση μπορούν να έχουν όλα αυτά με την σημερινή πραγματικότητα; Η πλειοψηφία του κόσμου της "δεξιάς" και του "κέντρου" προσπαθώντας να επιμερίσει τις ευθύνες για τις εξελίξεις που μας οδήγησαν στο σύγχρονο μνημόνιο συγκλίνει στο μοιραίο πρόσωπο του Α. Παπανδρέου και της διακυβέρνησης της "Αλλαγής" που ανέλαβε απο το 1981 και μετά : σπάταλη διαχείριση, προβολή ενός ευδαιμονιστικού προτύπου ζωής και υπεράσπιση ενός απάτριδος τοπικισμού εις αντικατάσταση του υγιούς εθνικισμού συγκροτούν το τρίπτυχο της καταστροφής.
Η προηγούμενη διαπίστωση δεν στερείται βάσεως αλλά νομίζω ότι δεν επαρκεί για να εξηγήσει πλήρως το φαινόμενο. Η διαλυτική επίδραση του συστήματος ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία δεν αμφισβητείται αλλά πως να εξηγήσει κανείς την επί σχεδόν 20ετία υπερψήφιση του απο τον Ελληνικό λαό; Αποτελεί λογική συνεπαγωγή ότι η διαδικασία εκφυλισμού του Ελληνικού λαού είχε προηγηθεί και η ΠΑΣΟΚική εποχή υπήρξε απλώς ένα ακόμα στάδιο αυτής.
Υποστηρίζω ότι η διαδικασία αυτή ξεκίνησε στα πεζοδρόμια της Αθήνας την εποχή των διαδηλώσεων εναντίον του μνημονίου του 1966 και διαχρονικός φορέας της ήταν η παράταξη της κεντροαριστεράς. Εκεί που de facto συγκροτήθηκε για πρώτη φορά απο τους αριστερόστροφους νεολαίους της ΕΚ και τους κεκαλυμμένους κομμουνιστές των Λαμπράκηδων υπο την πολιτική πατρωνία του Α. Παπανδρέου. Η διαχρονική συνέχεια της κεντροαριστεράς δε, παρά τον κατά καιρούς κομματκό της κατακερματισμό, αποδεικνεύεται ασφαλέστατα απο την μαζική μετανάστευση του λεγομένου "σκληρού πυρήνα" του ΠΑΣΟΚ στον κυβερνητικό Σύριζα.
Υποστηρίζω λοιπόν ότι η ανερμάτιστη διαχείριση της δεκαετίας του 1980 έχει τις ιδεολογικές της ρίζες στις κρατικίστικες αναδιανεμητικές δοξασίες της οικονομικής σκέψης του Α. Παπανδρέου, το ευδαιμονιστικό πρότυπο ζωής στην υλιστική ιδεολογία της κομμουνιστικής φράξιας των Λαμπράκηδων και ο άπατρις τοπικισμός στην λαικίστικη αντίδραση για τους μέχρι τότε χειρισμούς του Κυπριακού.
Ο Wittgenstein έλεγε ότι το να ασχολείται κανείς με τη φιλοσοφία συνίσταται σε τρία στάδια : αρχικά πρέπει να καταλάβει την κρατούσα άποψη και να αισθανθεί άνετα μαζί της, μετά πρέπει να την αμφισβητήσει σε σημείο που να του γίνει αφόρητη και τελικά πρέπει να σκεφτεί τόσο πολύ ώστε να ξανακαταλήξει στην αρχική άποψη. Η ανάλυση μου έδειξε ότι η ετυμηγορία της Ιστορίας ήταν σωστή, ο Α. Παπανδρέου υπήρξε ολετήρας αλλά η χρονική έκταση των ευθυνών του είναι περισσότερο εκτεταμένη απο ότι νομίζεται. Η παράταξη της κεντροαριστεράς λοιπόν στην Ελλάδα μας έφερε μέσα σε 50 χρόνια απο το ένα μνημόνιο στο άλλο. Απομένει στον Ελληνικό λαό να την διαλύσει πολιτικά πριν αυτή καταδικάσει την Ελλάδα σε διηνεκές μνημόνιο.
No comments:
Post a Comment